Bijna 300 ... feestje ?

Vorige week kwam het tijdens een gesprek met mijn liefvriendje zomaar ineens ter sprake. Ik verbaasde me er weer eens over hoe vaak mijn blog gelezen wordt. Het aantal pageviews blijft stijgen en op bijna elk blog komen mooie en lieve reacties.

Ik merkte op dat ik sinds september 2010 al bijna 300 blogs heb geschreven en nog steeds inspiratie genoeg heb. Het gaat lang niet altijd over polyamorie, maar ook over gewone dagelijkse dingen. De inspiratie komt dus niet alleen door waar ik allemaal meemaak in mijn (poly-)leven, maar kan ook zomaar getriggerd worden door een uitspraak van iemand, een item in het nieuws of iets wat ik voorbij zie komen op tv of social media.

Mijn liefvriendje vindt dat ik het moet vieren, mijn 300^e blog… Hij vindt het nogal een mijlpaal (is het eigenlijk ook best wel) en mijlpalen zijn er om gevierd te worden. Nu zie ik in alles wel reden voor een feestje (mijn 20.000^e tweet op twitter heb ik ook ‘gevierd’ *grijns*), maar hij bedoelde dus een écht feestje. Met gasten en zo. En een borrel. In real life. Een #blog-up dus …

Daar moest ik toch wel even over nadenken. Een #blog-up… Wie zou dáár nu interesse in hebben ? En hoe doe je dat dan ? En is dat niet erg arrogant, een feestje geven ter ere van je eigen zoveelste blog ? Mijn liefvriendje zag dat niet zo. ‘Je hebt iets te vieren, gewoon doen dus ! Waarom niet ?’ Hmm… Na nog een poosje nadenken had ik ook zoiets van ‘waarom niet ?’. Dus bij deze:

Lieve lezers van mijn blogsite. 
Binnenkort hoop ik mijn 300^e blog te publiceren. Omdat ik dat wel een feestje waard vind, lijkt het mij leuk om dat samen met jullie te vieren, om jullie te ontmoeten en samen het glas te heffen op het leven en de liefde. Op zondag 12 augustus zal ik naar verwachting bij blog nr. 300 zijn aanbeland, dus dat lijkt me dan een mooie dag voor een #blog-up.
Lijkt het je leuk om hierbij aanwezig te zijn ? Laat het me even weten. Binnenkort volgen meer details.

Pffff… het staat er. Dus het gaat gebeuren. Als jullie het tenminste ook leuk vinden.
Ik hoor het graag !

Rare dagen

Het zijn rare dagen... Enerzijds is daar het afscheid van mijn schoonvader, anderzijds gaat het leven gewoon door. Verdriet en plezier liggen deze dagen erg dicht naast elkaar…

Het overlijden van mijn schoonvader kwam niet onverwacht. We leefden al een paar weken met de telefoon in de hand en maakten afspraken onder voorbehoud. Toen het zover was, was er natuurlijk verdriet, maar ook berusting. Het was goed zo. Dat maakte dat niet ineens onze hele wereld stopte met draaien. Een aantal dingen hebben we gecanceld, en andere lieten we gewoon doorgaan. Mijn schoonvader kennende, zou hij ook niet anders gewild hebben.

Mijn lief had een date, afgelopen donderdagavond. Die is gewoon doorgegaan en hij heeft een leuke avond gehad. Het verjaardagsfeestje van onze oudste op vrijdag, voor al haar vrienden, hebben we ook gewoon door laten gaan en ze heeft een superleuke verjaardag gehad. Ons neefje moest optreden. Natuurlijk ga je daar als trotse peetoom en –tante heen ! Hij was blij dat we er waren en wij vonden het super om hem te zien spelen. Mijn liefvriendje was het hele weekend bij me. Voor het feestje van oudste natuurlijk, en vanwege het optreden met het familiebandje. Een optreden dat we begrijpelijkerwijs niet konden afzeggen. Alles is gewoon doorgegaan. We hebben genoten waar we konden, en vooral voor mijn lief, voor wie het nu allemaal erg moeilijk is en die het enorm druk had met geregel rondom het afscheid van zijn vader, waren het welkome afleidingen. En waarom ook niet ? Nogmaals, pa zou niet anders gewild hebben…

Morgen moeten we definitief afscheid van hem nemen. Dat doen we tijdens een korte plechtigheid in het crematorium. Zonder poespas, want daar hield pa niet van. En morgenavond sta ik weer gewoon te zingen, want zaterdag heb ik een optreden, dus die repetitie kan ik niet overslaan. Het leven gaat dus gewoon door, maar het zijn echt wel rare dagen zo…

Twintig

25 juni 1992… Op deze zonovergoten dag werd ons eerste kindje geboren.  Een prachtige dochter, en vanaf die datum waren we een écht gezin. Ze was een rustige baby, werd een vrolijke en altijd kletsende peuter en groeide op tot een gezellige, van alles ondernemende meid met massa’s vrienden.

Er is geen feest waar oudste niet is geweest… Een soort van levensmotto lijkt het voor haar. Ze staat vol in het leven, heeft het altijd gezellig met vrienden en maakt mee wat ze maar mee kan maken. Maar dat gaat niet altijd even gemakkelijk. Door haar ziekte lukt niet alles wat ze wil. En als ze er toch gewoon vol voor gaat, moet ze daar later voor boeten. Soms maakt dat haar (en ons) verdrietig, ook omdat het invloed heeft op het dagelijks functioneren. Maar oudste zou oudste niet zijn als ze zich erdoor uit het veld liet slaan. 

Ze blijft genieten !

Nu staat ze op een soort kruispunt in haar jonge leventje. Wat wil ik, wat kan ik en hoe ga ik dat aanpakken… daar is ze momenteel mee bezig. Ze doet dat graag helemaal zelf, zonder onze bemoeienis. Zo zit ze in elkaar, en dat siert haar. Onze oudste, die steeds meer volwassen wordt. Die het leuk heeft met zoveel mensen om zich heen. Die het soms moeilijk heeft, en haar beperkingen het liefst zou negeren. Die heel sociaal is en altijd tijd maakt voor een vriend die haar nodig heeft.

Twintig jaar… geen kind meer. 

Steeds minder meisje, steeds meer vrouw. In plaats van aan de hand mee naar de speeltuin, gaat ze nu zelf op pad, reist met groot gemak overal heen en haalt uit het leven wat er in zit. Maar gelukkig kruipt ze met hetzelfde gemak nog gewoon bij ons op schoot voor een knuffel… onze oudste…

Dag pa...

Gisteravond laat is onze (schoon)vader en opa rustig in zijn slaap overleden. We hopen dat hij de rust heeft gevonden waar hij al een tijdje zo naar verlangde.

Pa was een eigenzinnige man. Enorm intelligent, sociaal soms wat minder handig, maar met veel belangstelling en warmte voor iedereen om hem heen. Hij was geen stoei- en spelletjes-opa, maar wel apetrots op zijn vier kleinkinderen, onze koters. Hij volgde hun wel en wee met veel liefde en belangstelling.  Het leukste kado wat je hem kon geven waren nieuwe foto’s van de kinderen, dus we wisten eigenlijk altijd wel een kadootje voor zijn verjaardag te verzinnen...

Met pa was het leuk discussiëren. Toen ik voor het eerst bij mijn lief thuis over de vloer kwam, was dat al zo. Vele gesprekken zijn er in de loop der jaren gevoerd, over de meest uiteenlopende onderwerpen, want pa kon echt overal over mee praten. En als hij het niet met je eens was, vertelde hij je dat ook, heel direct en onverbloemd. Ik vond dat altijd prachtig, en ging dus ook graag de discussie met hem aan.

Feestneus, dat is een woord dat erg bij pa paste. Carnaval was hét feest voor hem. Als echte Oeteldonker dweilde hij drie dagen door zijn stad, zong en danste met iedereen die maar wilde en had dan de tijd van zijn leven. We hebben jarenlang met de familie carnaval gevierd en bleven dan ook slapen. Terwijl wij nog aan het hossen waren, ging pa vast naar huis, om de frietpan aan te zetten. Kilo’s bitterballen en liters brandewijn gingen er in die dagen doorheen…

Pa heeft altijd hard gewerkt, en toen het zo’n 20 jaar geleden tijd werd om het rustig aan te gaan doen, en leuke dingen te gaan ondernemen waar eerder niet zo veel tijd voor was, moest hij helaas onverwacht afscheid nemen van zijn vrouw. Dat was een enorme klap voor hem. Van een aktieve ondernemende man zagen wij hem heel langzaamaan veranderen in een stil en passief persoon. Hij miste ma vreselijk en had gewoon niet meer zo’n zin in de dingen die hij voorheen zo graag deed. 

Op een gegeven moment ging het zelfstandig wonen niet meer zo goed. Hij verhuisde naar een verzorgingshuis bij ons in de buurt en had het daar op zich aardig naar de zin. De laatste jaren ging het niet goed met hem. Hij werd erg ziek, knapte gelukkig weer aardig op, maar de pit die er altijd in hem zat, leek verloren te zijn gegaan en hij leidde een stil en best wel eenzaam leven. Trouwe vrienden en familie bleven hem gelukkig regelmatig opzoeken, maar zelf ging hij er niet meer op uit.

Er kwamen steeds meer gezondheidsproblemen en eigenlijk vond pa het wel genoeg zo. Zijn laatste weken waren zwaar. Het ging elke dag slechter, maar de sterke man die hij altijd is geweest, kwam steeds weer boven en de rust die hij wilde leek maar niet te willen komen. Tot gisteravond. Toen is hij rustig ingeslapen, zoals hij zelf graag wilde en zoals wij hem dat zo gunden.

Afscheid nemen is zwaar. Afscheid nemen van een super lieve vader en schoonvader, en een trotse en altijd belangstellende opa helemaal. Dag pa… we zullen je erg missen…

Uit pa’s favoriete carnavalslied en tekst op de rouwkaart: 

'Geef mij de liefde en de gein, pak jij de poen en het chagrijn… Arm of rijk, dat is gelijk, we houden het toch niet droog, want we gaan allemaal weer met de neus omhoog’

To know or not to know ?

Is het beter niet te weten, dan juist wel ? Hmmm, het lijkt wel een vraag uit een cryptogram en het klinkt erg vaag, maar voor mij is het iets wat regelmatig speelt.

Wat ik bedoel is dat ik graag weet wat er speelt, in welke situatie dan ook. Als ik weet wat er is, hoe dingen lopen en in elkaar steken, kan ik daar wat mee. Ook als het lastig voor me is. Dan blijft het gewoon lastig, maar is het allemaal veel makkelijker en op een meer rationele manier aan te pakken. Als ik niet weet wat er is, niet weet hoe iets in elkaar steekt of loopt, ga ik heel snel aannames doen. En aannames hebben de vervelende gewoonte, je eigen waarheid te zijn. En je eigen waarheid is in veel gevallen niet de werkelijkheid.           'n Vervelende gewoonte eigenlijk... ik weet het... *zucht*

Maar het klinkt nog steeds vaag geloof ik... Eens kijken of ik het beter kan uitleggen...
Ik heb lang geleden al ontdekt dat ik hoogsensitief ben. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, het is echter wel een kunst om alles wat je oppikt van anderen, niet van jou te maken. Daar heb ik nog wel eens moeite mee. Een tijd lang heb ik me daar voor afgesloten, maar dat voelde ook niet fijn. Tegenwoordig laat ik het gebeuren, pik ik op wat in mijn 'gevoelsveld', zoals ik het maar even noem, komt en doe daar wel of niet iets mee. Dat kan op vele manieren, bijvoorbeeld door hulp aan te bieden, te laten merken dat je meeleeft, maar soms ook door helemaal niets te zeggen, omdat je voelt dat dat op dat moment niet fijn is voor de ander. Het lukt me ook steeds beter om het niet als bagage mee te sjouwen, maar het bij de ander te laten. Natuurlijk ben ik er dan wel mee bezig, maar het is dan geen ballast, het heeft geen zwaarte voor mezelf. Tenminste, niet altijd, want dat blijft best moeilijk.

Door die hoogsensitiviteit merk ik het ook als mensen, en degenen van wie ik houd al helemaal, iets niet willen of kunnen vertellen. Ik heb het heel snel in de gaten als er iets is waar ze mee worstelen of iets wat ik misschien niet mag weten, of beter niet kan weten. Of als me iets wordt verteld wat niet klopt. Ik voel het gewoon. En dan wordt het erg moeilijk voor me. Ik weet dan dat er iets is, maar kan er niet precies de vinger op leggen. En dan komen de aannames te voorschijn. Want stel dat dit... of wat als dat... Op die manier creeër in mijn eigen waarheid, die achteraf echt niet altijd  klopt met de werkelijkheid. Natuurlijk hoeven de mensen om me heen mij niet alles te vertellen. Maar als het dingen zijn die met mij te maken hebben, of mij (zouden kunnen) raken, voel ik het gewoon. En als me pas veel later dingen worden verteld, of dingen toch anders blijken te zijn dan eerder verteld is, en ik dus 'gelijk' had, het goed heb aangevoeld,  kan me dat erg verdrietig maken.

Maar, en dat is de andere kant, als me wel dingen worden verteld, of ter ore komen, zijn het ook wel eens dingen die, ondanks dat ik ze dan dus weet, ook moeilijk voor me zijn. Ik vraag me dan wel eens af of ik het misschien beter toch niet had kunnen weten. Maar ja, dan doe ik weer aannames... Het is dus eigenlijk een vicieuze cirkel. Het niet weten is heel lastig, maar het wél weten soms ook. Pffff...

Het blijft een vaag verhaal he... Meestal kan ik mijn gevoelens redelijk omschrijven, maar in dit geval geloof ik niet dat het heel duidelijk is. Maar wel lekker om voor mezelf even opgeschreven te hebben, dat dan weer wel. Tja, ik ben nu eenmaal een rare... :-)

Hollands weer

Het wil maar niet zomeren... Vanochtend was de lucht zo grijs en grauw, en het was nog zo donker, dat het leek alsof het oktober was in plaats van juni. Berichten op Twitter en Facebook vertelden over noodweer in sommige delen van het land. Regen, onweer, zelfs hagelbuien heb ik voorbij zien komen. Jakkes !

Nu is dit soort typisch Hollands, herfstig weer niets bijzonders meer, maar je mag in juni toch wel iets anders verwachten. Een lekker zonnetje, aangename temperaturen en ach, het mag best een keer regenen, want de tuin moet ook kunnen gedijen, maar dan wel graag 's nachts. Maar goed, je hebt nu eenmaal geen enkele invloed op het weer en zoals het ons Hollanders betaamt, moeten we ook wel ergens over kunnen blijven zeuren...

Vanochtend baalde ik extra van het slechte weer. Jongste gaat vandaag namelijk op schoolkamp. Met de fiets. En het adres waar ze een paar dagen gaan verblijven is best een eindje weg. Met een extra regenponcho in zijn tas en een plastic zak om zijn rugzak is hij, natuurlijk midden in een flinke bui, naar school vertrokken, en kwam daar dus al aardig nat geregend aan. Ik reed met de auto achter hem aan om zijn bagage weg te brengen.

Alle ouders en alle kinderen op school zouden de schoolkampgangers uitzwaaien, maar het programma werd een beetje gewijzigd. Het regende echt veel te hard om zo'n grote groep kinderen (én begeleiders) te laten vertrekken. Dus werd in de aula het kamplied gezongen, we konden even afscheid nemen van onze kids en dat was het dan. Wij ouders mochten naar huis, de kids gingen terug naar hun klas om te wachten tot het weer zou opklaren. Op Facebook zag ik later dat ze, toen het eindelijk droog werd, allemaal veilig vertrokken zijn. Het zal stil zijn in huis, maar gelukkig mogen we jongste woensdagmiddag weer ophalen...

Door het slechte weer kon vandaag ook een leuke #tweetup geen doorgang vinden. Vanwege een blikseminslag lag alle treinverkeer rond Utrecht bijna volledig stil, en natuurlijk hadden we juist dáár afgesproken. We hebben het nog even aangekeken, maar op een gegeven moment toch maar besloten om het uit te stellen. We moesten alle drie uit een andere richting komen, de treinen reden niet of nauwelijks en daardoor stroomden ook de snelwegen al snel vol met files. Geen goed plan dus om uren te gaan reizen, snel een kop koffie te drinken en zo'n zelfde lange omslachtige reis weer terug te moeten maken. Jammer, maar wat in het vat zit verzuurt gelukkig niet.

Het weer... altijd goed voor gemopper. Het is nooit goed, dan weer te warm, dan weer te koud. Te nat, te droog, te veel wind, te weinig wind. En maar zeuren dat de weermannen   en -vrouwen er altijd naast zitten. Hollandser kan bijna niet. Meestal kan ik er hartelijk om lachen. Alleen vanochtend even niet...

Want we gaan dansen, dansen, dansen...

Ik schreef een paar dagen geleden over ontlading... Ontlading in de vorm van tranen die niet meer willen stoppen. De bijna niet te stoppen huilbui die ik had heeft veel losgemaakt. Er zit nog veel meer wat er (ooit) uit moet, dat voel ik wel. En het leven is dynamisch, dus er komen ook weer dingen bij. Zeker als je, net als ik al mijn hele leven doe, dingen niet verwerkt, maar wegstopt. In mijn hoofd zitten allemaal kleine deurtjes, Als iets heel erg moeilijk is, of als er iets ingrijpends gebeurt, ga ik in de overlevingsstand. Op zo'n moment kan ik alles aan en doe wat er gedaan moet worden. Zodra de rust is wedergekeerd, en alles weer loopt, open ik zo'n deurtje, stop dat wat er speelde daar achter weg, doe het deurtje op slot en gooi de sleutel weg. Opgeruimd staat netjes. Niet slim, ik weet het... 

De enorme ontlading van afgelopen week betekent dat de moeilijke dingen achter de deurtjes te lang opgesloten hebben gezeten en er uit willen. Door wat er in het heden speelt, worden één of meer weggestopte zaken getriggerd naar buiten te komen. Ze blijven tegen die dichte deurtjes aanduwen, net zo lang tot er een klein kiertje ontstaat. En dan nemen ze hun kans... Met een enorme krachtsinspanning maken ze een soort stormram van zichzelf en stoten de deur met geweld open. BAM ! Het resultaat is dan een vreselijke huilbui, een diep gevoel van radeloosheid en een diep verdriet dat nooit meer over lijkt te gaan.

Ontlading dus. 

Maar ontladen kan natuurlijk ook op andere manieren. Gisteren heb ik weer een stukje losgelaten, nou ja, niet ik, maar de dingen in mijn hoofd hebben dat gedaan. Na afloop van ons optreden, wat erg leuk was en heel goed was gegaan, was het feest waar we speelden nog niet afgelopen. Toen op een gegeven moment de DJ lekkere dansbare muziek ging draaien, ben ik samen met mijn lief en een aantal bandmaatjes de dansvloer opgegaan. Normaal gesproken ben ik niet zo'n danser, ik vind het wel leuk, maar na een poosje ben ik er wel klaar mee. Dat was nu niet het geval. Mijn lief hield het al snel voor gezien, maar ik wist niet meer van ophouden...

Ik heb me dus helemaal laten gaan... Uitbundiger dansen dan wat ik gisteravond deed kán gewoon niet. De pijn in mijn voeten die ik in de loop van de avond al voelde opkomen, bestond niet meer. De pijn in de rest van mijn lijf al helemaal niet. En of het nu kwam doordat ik een paar biertjes had gedronken, waardoor je toch wat losser wordt, weet ik niet, maar het voelde zo heerlijk om zonder na te denken volledig uit mijn dak te gaan. Het was echt weer een ontlading. Dat voelde ik heel duidelijk. Naarmate ik langer danste, voelde ik mijn hoofd lichter worden. De fysieke inspanning, het niet nadenken, maar gewoon doen, kwam echt wel door het opengaan van weer een paar deurtjes, of andersom, het zórgde voor het opengaan van die deurtjes. Welke van de twee het nu precies was weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik me super voelde op dat moment. Me volledig laten gaan en alles even loslaten was precies wat ik nodig had. Wow !

*De titel van dit blog komt uit het nummer 'Dansen op de vulkaan' van De Dijk*