Gezellig allemaal samen !

Wat een lekker weekend was het weer ! Heerlijk relaxt, allemaal samen, echt genieten ! Vrijdagavond zijn we al goed begonnen, mijn lief en ik zijn samen met onze kids, ter gelegenheid van onze trouwdag, heel gezellig uit eten geweest. We hebben ontzettend gelachen met zijn zessen, heerlijk gegeten en het was leuk om even echt als gezin samen te zijn. Door alle drukte schiet dat er toch nog wel eens bij in…

Zaterdagochtend mocht ik uitslapen. Mijn lief had me laten liggen, ging zelf alvast boodschappen doen, en toen hij terugkwam was ik nog maar net uit bed… hoezo langzaam aan opstarten ?!
Rond het middaguur was mijn liefvriendje er. ’s Middags zijn we even naar de stad geweest, hij had wat dingetjes nodig, en we wilden nog een reisboek over Stockholm halen. Daar gaan we a.s. vrijdag samen voor een kleine week heen ! Na supersnel gevonden te hebben wat we nodig hadden, zijn we van koffie met Bossche Bollen (jaha, de echte, van bakker De Groot !) gaan genieten in een leuke kroeg. Thuisgekomen is mijn liefvriendje in een felle strijd met jongste verzeild geraakt. Wees gerust, dat was gewoon tijdens een Wii-spelletje hoor ! *grijns*

Omdat mijn lief al vroeg de deur uit moest, en mijn liefvriendje en ik samen naar het theater zouden gaan, aten we redelijk op tijd. Het is altijd ongelooflijk om te zien hoe grote pannen eten hier in no time leeg zijn…

Op naar het theater ! We hebben genoten van een erg leuke Vlaamse cabaretier, Philippe Geubels. Enorm droge humor, grappige anekdotes en een hilarische manier van vertellen. Een aanrader ! Na afloop hebben we nog iets gedronken en toen was het tijd voor de volgende halte.
Een aantal van mijn bandleden spelen samen in een ander bandje, en zij traden op die avond. Natuurlijk wilde ik daar bij zijn ! Mijn lief was er al, hem was gevraagd te assisteren bij de techniek, en toen wij binnenkwamen was de tweede set in volle gang. Het klonk geweldig ! 

Omdat ze vlakbij optraden, waren we te voet gegaan, wat betekende dat we met een gerust hart een alcoholisch drankje konden nemen… De mannen gingen aan het bier, ik aan een lekker mixdrankje en het was hartstikke gezellig. Ik vond het helemaal leuk dat mijn bandmaatjes vroegen of ik een nummer mee wilde doen. Natuurlijk, heel graag zelfs ! Super leuk om zo met hen samen te zingen ! Toen het publiek aan het einde van die set vroeg om meer, besloten ze om nog een kort setje te spelen, en heb ik nog eens twee nummers gezongen. Heerlijk om te doen !
Daarna was het toch echt tijd om naar huis te gaan. Natuurlijk moest dat met een korte omweg, precies, langs de shoarmatent, zodat we uiteindelijk pas om twee uur thuis waren. We zijn meteen gaan slapen, want de volgende dag zou de wekker ons al om acht uur wakker maken…

Dat viel nog niet mee, zo vroeg opstaan. Mijn liefvriendje moest om negen uur de deur uit, hij had een workshop die dag, en het was best moeilijk om ons warme bed te verlaten. Na een snelle kop koffie en met een gevulde broodtrommel bij wijze van ontbijt voor onderweg, is hij op weg gegaan. Ik ben als een speer lekker ons bed weer ingekropen, en heb tot rond het middaguur geslapen… Mijn lief en kids waren al lang op en aan het rondrommelen, maar ik heb niets gehoord. Was wel lekker hoor, even bijslapen, en best nodig ook. Toen ik opstond was het al bijna lunchtijd, en na een lekker broodje besloot ik om van de rest van de dag ook maar pyjama-dag te maken…

Halverwege de middag was mijn liefvriendje weer terug. Om de luie zondag voort te zetten zijn we op de bank gekropen voor een leuke film. Mijn liefvriendje had de musical ‘Kunt U mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer ?’ nog steeds niet gezien, dus dat werd hoog tijd ! Alles meezingend (en soms zelfs dansend...) hebben we met zijn allen gekeken. Derde kon zelfs alle gesproken teksten meespreken, en ik heb mijn liefvriendje geregeld zien kijken met een blik van ‘dus…’, helemaal leuk ! 

’s Avonds was het frietjes-tijd, mijn lief heeft een enorme berg frietjes en snacks gebakken en, tegen alle regels in, hebben we met het bord op schoot zitten smullen. Intussen was de volgende dvd het apparaat ingegaan, ‘Doe Maar, de musical’ was aan de beurt. Konden we alvast oefenen voor het concert van Doe Maar aankomende week… En nu kon mijn liefvriendje wel alles meezingen… *grijns*

Toen was het tijd om weer afscheid te nemen. Maar voor heel kort deze keer ! Aanstaande woensdag zie ik mijn liefvriendje al weer. Samen met hem, mijn lief en mijn broer ga ik dan dus naar Doe Maar, yes ! Een dag later begint ’s avonds onze vakantie, want vrijdagochtend vroeg vliegen we… Wat een vooruitzichten weer ! Nu eerst genieten van de herfstvakantie, de kinderen zijn vrij, ik heb deze week geen revalidatie-afspraken en ben dus ook vrij. Helaas moet mijn lief wel werken, dat is jammer… Lieve lezers, ik ga mijn kopje thee leegdrinken en aan de slag. Nog genoeg te doen vóórdat het vliegtuig vrijdag vertrekt. 

Fijne dag !

Trouwdag

12 oktober 1990 was een dag met stralend mooi weer. Het was zo'n 22 graden, geen wolkje aan de hemel en door de stralende zon waren de herfstkleuren, die er ook al volop waren, extra prachtig. Dat kun je heel goed zien op de foto's...

Op die dag trouwden mijn lief en ik. Daar was geen romantisch huwelijksaanzoek aan vooraf gegaan, maar na ruim drie jaar happy samenwonen, en het hebben van een kinderwens, leek ons dat gewoon een logische stap. Dus op een vrije dag zijn we er eens goed voor gaan zitten, en 's avonds hadden we onze bruiloft al helemaal geregeld.

Drie maanden later was het zover. We hadden een prachtige dag ! Een redelijk traditionele bruiloft was het, behalve dan dat we wel een dienst in de kerk hadden (met zelf geschreven teksten en veel muziek), maar ons huwelijk niet kerkelijk hebben laten registreren, daar zagen we het nut niet van in. En oké, een bruid die in diezelfde kerk een lied voor haar kersverse echtgenoot zingt, daar keek menigeen toen ook wel van op...
Later die dag volgde een receptie, eten met de hele familie en 's avond hadden we een groot en heel gezellig feest. Een dag uit duizenden !

Inmiddels zijn we 22 jaar verder... Tjonge, 22 jaar getrouwd !
In die 22 jaar hebben we samen veel meegemaakt, mijn lief en ik. We kregen al snel kinderen, ons gezin groeide in een aantal jaren gestaag. Dat was een hele drukke tijd, waarbij alles in het teken stond van onze vier koters. Het feit dat al onze kinderen iets bleken te 'mankeren', trok wel een wissel. Je toch al drukke rol als ouder wordt nog drukker, de extra zorg die daar bij komt kijken maakte het soms erg moeilijk om tijd voor elkaar te maken. Toch is ons dat aardig gelukt. We gingen geregeld samen op stap, of een weekendje weg, en dankzij een lieve oma die de kids dan opving, kon dat ook.

In de loop der jaren hebben we samen ons huis grondig verbouwd, zodat onze relatief kleine woning wat meer ruimte zou bieden aan ons grote gezin. Pittige, maar wel heel leuke periodes waren dat. Mijn lief werkt(e) full-time en heeft daar in de beginjaren nog naast gestudeerd. Ik was, toen de kids nog klein waren, thuis en zorgde dat alles reilde en zeilde. Later ben ik ook gaan werken, en was het laveren tussen werk, kids, hobby's, medische afspraken en sociaal leven. Druk, druk, druk, zoals elk jong gezin.

En nu ? Tja, nu zijn we veertigers, worden de kinderen groter en is de zorg voor hen veranderd, maar niet minder druk.We hebben heel wat stormen doorstaan. Er is een hoop gebeurd, leuke dingen, maar ook verdrietige, moeilijke dingen. Samen hebben we ons overal doorheen geslagen. We kunnen alles aan, omdat we samen zijn, van elkaar houden en een diepe verbondenheid hebben. We zijn zo vertrouwd met elkaar, aan één woord hebben we vaak genoeg.

Ons leven is wel heel anders geworden. Er wandelt, naast mijn lief, nog iemand met mij door het leven. Het mag en kan. Dankzij de liefde die er is. Die er al meer dan 28 jaar is, want zolang zijn mijn lief en ik al samen. Dat we trouwden was dat niet meer dan logisch. We wilden ons officieel aan elkaar verbinden, samen door het leven, samen oud worden en genieten van alles wat het leven ons zou brengen. En dat willen we nog steeds !

Vandaag vieren we dat we 22 jaar getrouwd zijn. Nu zegt een datum ons niet zoveel, maar het is wel fijn om er bij stil te staan. Vanavond gaan we samen met de kinderen lekker uit eten en proosten we op nog heel veel liefdevolle jaren erbij !

Lief, ik hou van jou ! ~xxx~

Een onrustig weekend

Nee, een topweekend was het niet, allesbehalve zelf. Het begon vrijdagmiddag al. Ik dacht alles op een rij te hebben met betrekking tot een bepaalde situatie, en had er zelfs een redelijk goed gevoel over, maar nee hoor, het werd patsboem, even snel, gewoon volledig teniet gedaan. Behalve alleen maar boos daarom, begon ik het weekend ook nog eens heel erg verdrietig... Dat was al geen goed begin dus !

Mijn gezondheid wil ook nog steeds niet. Ik was donderdag nog bij de huisarts geweest omdat ik zo'n ontzettende maagpijn bleef houden. Er heerste wel een virus, mijn mannen en kids hadden daar ook al last van gehad, maar ik dacht dat het wel eens aan mijn medicatie kon liggen. Ik slik natuurlijk nogal wat medicijnen, en met mijn gevoelige maag is het dan een kwestie van wachten op problemen. Mijn huisarts heeft een ontstekingsremmer vervangen door een wat minder maag-onvriendelijke, in de hoop dat dat de klachten wat zal verminderen. Een stevige maagbeschermer erbij en dan komt het hopelijk goed !
Vrijdag was dat in ieder geval nog niet zo. Hangen op de bank, heel voorzichtig af en toe een cracker eten, veel thee en af en toe een dutje, zo ben ik de dag doorgekomen.

De nacht was helemaal een drama. Enorme maagkrampen en de 'normale', nu ook wat hevigere fibro-pijn, zorgden ervoor dat ik niet kon slapen. Pas tegen de ochtend ben ik ingedommeld, maar ja, dan slaap je niet echt diep meer. En dan ga je dromen. Levensecht, en heel naar. Ik was kapot toen ik opstond...

Ik had met derde afgesproken 's ochtends te gaan shoppen, hij moest echt nodig wat nieuwe kleding, maar het stortregende zo hard, dat we dat maar even uitstelden. Gelukkig werd het in de middag nog heel mooi weer, en we hebben een paar gezellige uurtjes in de stad doorgebracht. Hij was goed geslaagd, we hadden lekker geluncht en ik had op de valreep ook nog een leuk jasje gescoord, voor een spotprijsje, en daar houd ik erg van ! Net weer thuis kreeg ik een telefoontje van het reisbureau. Ik mocht de papieren met betrekking tot de vakantie met mijn liefvriendje ophalen. Nog maar elf dagen, dan vertrekken we. Yes !

De zaterdagavond stond in het teken van het theater, én een feestje. Mijn lief en ik hebben een komische voorstelling gezien, met een grappig verhaal, een leuke cast die ook nog eens allemaal dubbel-, zelfs driedubbelrollen, speelde en die er een heerlijke bende van maakte op het toneel. (Dus als je een avondje lekker onbezorgd wil lachen, 'De Bonbonfabriek' is daar uitermate geschikt voor). Daarna zouden we nog naar een feestje, een vriend werd 50 en vierde dat uitgebreid, maar ik trok het echt niet meer. Ik was zo moe, en had inmiddels zoveel pijn, dat ik thuisgekomen direct op de bank ben geploft. Mijn lief is er dus alleen heengegaan. En dan baal ik ontzettend, dat ik dat dan niet meer kan, dat een middagje stadten en naar het theater gaan me al zoveel energie hebben gekost dat een feestje er achter aan te veel van het goede is, en dat mijn lief dan dus alleen moet gaan...

En ironisch genoeg kon ik ook niet slapen. Ik was nog op toen mijn lief thuiskwam, zat naar een heel interessant programma over bijzondere psychiatrische aandoeningen te kijken en wilde dat graag helemaal zien. Pas heel laat ben ik hem naar boven gevolgd, en toen lukte slapen nóg niet. Pfff, weer een praktisch doorwaakte nacht dus. Weer pas tegen de ochtend inslapen, weer verontrustende dromen en telkens wakker schrikken en weer heel vermoeid opstaan. Toen liep het intussen al wel tegen elven, dat dan weer wel...

Een luie zondag volgde. Ik had met derde afgesproken samen met hem naar één van zijn favoriete films te kijken, en 's middags doken we op de bank om dat te doen. Potje thee erbij, derde had heerlijke kaasstengels gebakken, helemaal knus. Tot we op een gegeven moment ontdekten dat onze kat wel heel vreemd deed... Dat deed hij al langer, hij was ziek geweest en zijn gedrag was dusdanig veranderd dat wij vermoedden dat hij een herseninfarct of iets dergelijks had doorstaan, hij wist soms niet meer waar hij was en deed de raarste dingen, maar nu was het wel heel erg. Hij bleef maar rondjes draaien, alsof hij achter zijn staart aan zat. Hij leek er niet meer uit te kunnen komen, en toen we hem tegenhielden, kregen we hem ook niet meer in een normale houding. De paniek was te zien in zijn ogen, zo zielig. We hebben hem voorzichtig in een liggende houding weten te krijgen en hebben de dierenarts gebeld. We mochten meteen met hem komen. Wat ik zelf al dacht, was ook de mening van de dierenarts, zo kon het niet meer, we moesten hem laten inslapen. Derde was met me meegegaan en samen moesten we afscheid nemen van onze lieve, gekke kat. Wat was dat moeilijk... Dat beestje weg zien zakken, het verdriet van derde, mijn eigen tranen die heel hoog zaten, pfff, op zo'n moment zou je willen dat je geen huisdieren had, dan hoefde je er tenminste ook nooit zo verdrietig afscheid van te nemen. En met een lege kattenmand weer naar huis gaan... echt afschuwelijk...

De rest van de dag was vreemd. De laatste weken hielden we onze kat al continu in de gaten en ik betrapte me er op dat ik nog steeds de hele tijd keek of ik hem ergens zag. Maar nu was hij er niet meer... Een beetje halfslachtig hebben we de film afgekeken, door mijn lief gehaalde frietjes gegeten en wat rondgerommeld. De avond was al niet anders, maar weer een film erin, een beetje hangen op de bank en met z'n allen de kat heel erg missen...

Geen fijn weekend dus. Ik hoop dat komende week een stuk beter zal zijn. Dat ik eindelijk opknap. Dat we het feit dat één van onze katten er niet meer is een plekje kunnen geven. Vandaag gaan we maar eens een goed begin maken. Eerst een afspraak in het revalidatiecentrum, en vanmiddag een belangrijk gesprek over de toekomst van tweede.  De rest van de week is ook weer druk, maar gelukkig staan er ook leuke dingen in de agenda. Komt goed dus !

Een goede moeder ?

Ik vind het een geweldige quote en plaatste 'm al eens op Facebook. Hij sprak me erg aan, want ook ik heb plakkerige vloeren, een vieze oven (niet altijd hoor !) en gelukkige kinderen. Maar maakt mij dat een goede moeder ? Die laatste vraag vond ik wel een nadenkertje...

Wat is een goede moeder ? Is dat iemand die zichzelf helemaal opoffert, altijd alleen maar klaar staat voor haar gezin, alles opzij zet om het haar kinderen naar de zin te maken, slooft en draaft en poetst en wast en geen tijd voor zichzelf maakt ? Die alleen maar met de kinderen en het huishouden bezig is ? Want als dat zo is, ben ik een enorm slechte moeder...

Ik ben een moeder die enorm veel van haar kinderen houdt, alles doet om te zorgen dat ze gelukkig zijn en het goed hebben, zorgt voor een gezellig thuis en ze probeert te helpen waar ze kan, maar die ook een eigen leven heeft, het heerlijk vindt als ze allemaal naar school en werk zijn, is gestopt met het vele poetsen dat ze altijd deed, gerust in een enorm rommelig huis met een boek op de bank duikt en zegt dat ze zelf ook wel weten hoe ze een broodje moeten smeren of hun eigen T-shirt van de waslijn kunnen plukken. En natuurlijk ben ik tegenwoordig geregeld een weekendje niet thuis...

Aan de andere kant kan er altijd alles. Zijn vrienden en vriendinnen van de kids altijd welkom en kunnen altijd blijven eten en slapen. Mag tweede hier met z'n vrienden 'indrinken' (liever hier dan ergens waar we er geen zicht op hebben). Kijken we met z'n allen film. Kunnen ze over werkelijk alles met me praten. Ga ik geregeld met één van de kids apart iets leuks doen, winkelen bijvoorbeeld, of ergens iets eten, of drinken (ze worden ouder he...). Toen ze klein waren werd er altijd met de meest plakkerige troep geknutseld en maakte ik in de zomer gerust een modderbad van de zandbak. En we zingen en dansen nog steeds met z'n allen...

Wat is een goede moeder ? Ik weet het niet. Ik denk dat ik het nog zo slecht niet doe. Tenminste, als ik kijk naar wat voor mensen onze kinderen aan het worden zijn. Lieve, hartelijke mensen, die erg sociaal zijn. Die graag en vaak voor een ander klaarstaan. Die genieten van de leuke dingen van het leven. Die het soms heel erg moeilijk hebben, door hun somatische en psychische beperkingen, maar zich wel overal doorheen slaan. Mensenkinderen waar ik hartstikke trots op ben. Dus ergens heb ik toch iets goed gedaan, denk ik... Hmm, misschien ben ik dan tóch een 'goede moeder' ! Ach, die term is ook helemaal niet belangrijk, belangrijk is alleen dat onze kids gelukkig zijn !

Als het stil is...

Stilte kan een zegen zijn
maar soms is het een last
Als dat wat er altijd  is
er niet is, voor een tijdje

Elke keer is het weer wennen
Elke keer dat onrustige gevoel
Niet weten, niet horen, niet zien
Zelfs voelen is dan anders

De tijd die lijkt te kruipen
en gedachten razen door
Geen rust, totdat de stilte
weer voorbij is, voorlopig...

Mail

Een brief geschreven die nooit aankwam
Vandaag opnieuw op schrift gesteld
Nu via mail nog eens verstuurd
Mijn verhaal hopelijk goed verteld

Na lange tijd weer in contact
Twijfels en vragen op een rij
Voor de ander is alles duidelijk
maar is er begrip voor wat leeft bij mij ?

Wachten op een antwoord nu
en hopen dat alles in orde komt
Wordt het ooit weer wat het was ?
Of is het mooie al verstomd ?

Ik wacht maar af, mijn zeg gedaan
Even rust daar in mijn hoofd
Want het gevoel wat ik altijd had
kan toch nooit echt worden uitgedoofd...

'Gezellig' ziek zijn

Ziek, zwak en misselijk… Het heerst echt. De kinderen waren nog maar amper opgeknapt toen eerst mijn lief, en daarna mijn liefvriendje geveld werden door een vervelend virus. Ik was ook al niet lekker, maar dat sudderde al langer.

Mijn lief was sinds vorig weekend al ziek thuis, en was dankzij veel slapen en rustig aan doen afgelopen vrijdag weer in staat te gaan werken. Mijn liefvriendje werd afgelopen dinsdagnacht ziek. Zo apart, op het tijdstip waarop hij heel beroerd uit bed strompelde, werd ik 130 kilometer verder wakker met een onbestemd gevoel, ik wist dat er iets met hem was en later bleek dat het helemaal klopte, tot op de minuut zelfs. Wonderlijk en bijzonder, dit soort dingen hebben wij heel erg vaak…

Dit weekend hadden we eigenlijk plannen, maar door dat ziek zijn, zijn die een beetje in het water gevallen. Vrijdagavond zouden mijn liefvriendje en ik naar een expositie van een kennis gaan, maar dat ging ‘m dus niet worden. Hij voelde zich echt nog veel te beroerd. De plannen werden omgegooid, en ik ben na het eten naar zijn buitenhuis gereden. Daar was hij nog steeds, want terug naar huis rijden was echt te veel. We hebben de avond lekker lui film kijkend doorgebracht. We waren zaterdagochtend al heel vroeg wakker en toen voelde ik me helemaal niet goed. Ik heb nog een paar uurtjes dommelend doorgebracht, en rond het middaguur zijn we achter elkaar aan naar mijn huis gereden.

Mijn liefvriendje had die avond een etentje, maar dat ging, ook door andere omstandigheden, niet door. We besloten na overleg met mijn lief om de zaterdag dan maar lekker bij mij thuis door te brengen. Ziek zijn kan bij ons op de bank natuurlijk ook. Ik moest toch nog even met de jongste twee naar de kapper en ben daarna met oudste even het dorp in gegaan. ’s Avonds zijn we gezamenlijk onderuit gegaan met een goede film. Ons huis was die avond verzamelpunt voor de vrienden van tweede. Ze hadden afgesproken om samen op stap te gaan, maar tegenwoordig kan dat pas als je eerst bij iemand thuis hebt ‘ingedronken’. De jongelui arriveerden zonder uitzondering met de nodige drank en hadden pret voor tien. Het klonk in ieder geval erg gezellig. Tegen middernacht zijn ze uiteindelijk richting stad gegaan. Daar kan het ze nooit veel geld meer hebben gekost, ze hadden allemaal al meer dan genoeg achter de kiezen toen ze eenmaal vertrokkken…

Mijn liefvriendje bleef bij ons slapen, en hield het al redelijk vroeg voor gezien, hij was duidelijk nog niet in orde. Omdat we allemaal moe waren, was het al bijtijds stil in huis. Mijn lief vond het goed dat ik bij mijn liefvriendje sliep en samen zijn we al heel snel diep in slaap gevallen. En zowaar, ik heb de hele nacht aan één stuk door geslapen, dat gebeurt me anders praktisch nooit. Fijn hoor, dat was echt bijtanken.

Zondag stond in het teken van een uitje. Derde had voor zijn verjaardag een niet nader omschreven ‘ervaring’ van mijn liefvriendje gekregen, en deze dag hadden we afgesproken om hem deze ‘ervaring’ te laten ervaren… Tegen de middag zijn we in de auto gestapt en een klein uurtje later arriveerden we op onze bestemming, het Fotomuseum in Rotterdam. Voor een talent als derde natuurlijk een heel leuk uitje ! En voor ons ook, we hebben genoten van prachtige foto’s en op leuke wijze gebrachte informatie. Na onze ronde in het museum mocht derde nog een kadootje uitkiezen in de shop. Toen hij een boek over fotograferen met je smartphone rijker was, zijn we weer huiswaarts gegaan. Een aanrader, het Fotomuseum ! Mooi opgezet, in een prachtig industrieel gebouw en een lust voor het oog. Jammer dat zowel derde als ik ons niet lekker voelden, maar we hebben toch een heel leuke middag gehad.

Terug thuis hebben we nog lekker wat aangerommeld. Mijn lief, die die middag ook lekker op pad was geweest, kookte een heerlijk soepje en iedereen nam waar hij of zij zin in had. Gezellig ! Later hebben we de film van zaterdag afgekeken en zijn niet al te laat gaan slapen.

Ook nu bleef mijn liefvriendje slapen. Hij was eigenlijk van plan naar huis te gaan, maar bedacht zich ’s ochtends dat hij het eigenlijk wel heel gezellig vond om nog een nachtje te blijven, en dan vanuit mijn huis te gaan werken. Dat vond ik natuurlijk ook erg gezellig, en mijn lief vond het ook prima. We zijn vrij snel in slaap gevallen, maar waren al veel te vroeg allebei weer wakker. Om een uur of vier, half vijf waren we al present. Mijn liefvriendje had allerlei ideeën voor werk in zijn hoofd, en ik werd natuurlijk wakker omdat ik voelde dat hij wakker was… Eigenlijk wilden we nog even gaan slapen, maar we raakten in zo’n mooi gesprek verzeild dat daar niets meer van kwam. Voor we het wisten ging de wekker en begon de dag…

Maandagmorgen is altijd weer even wennen, vroeg uit bed, alles moet weer op uur en tijd, en na zo’n kort nachtje viel dat in ieder geval voor mijn liefvriendje en mij niet echt mee, pffff… Ook mijn lief stond niet echt te popelen om aan het werk te gaan.  Maar na een lekker ontbijtje en een douche kwamen we toch redelijk snel op gang. Mijn lief vertrok als eerste, en nadat ik ook mijn liefvriendje had uitgezwaaid was het al weer bijna tijd om jongste naar school te brengen. Ik ben voorlopig zijn taxi, want met een gipsen pootje fietsen is niet handig.

Nu weer terug thuis geniet ik van de rust… Ik ga zo koffie zetten en misschien nog wel een uurtje liggen. Vanmiddag heb ik weer twee afspraken bij het revalidatiecentrum, dus nu even rustig aan is best prettig. Ik voel me ook nog steeds niet goed, dus even niets mag best ! En wat dacht je van nagenieten ! Ik kijk terug op een heel fijn weekend, het is altijd zo genieten met iedereen van wie ik houd om me heen ! En echt boffen ook !