Open boek ??

Het is maar stil op 'Diva's Dagboek'.... Waar ik vroeger soms wel 12 of meer blogs per maand schreef, komen er nu hooguit 2 of 3 uit mijn pen en vaak haal ik dat aantal niet eens. Hoe dat komt ? Daar zijn verschillende redenen voor te bedenken.

De eerste is tijd. Met een drukke baan en dito gezin komt het er gewoon vaak niet van. Na mijn werk ben ik meestal doodmoe en heb dan geen puf meer om, naast de andere dagelijkse bezigheden, nog een blog te schrijven.
De tweede reden ..... hmmmm.... zijn er eigenlijk wel meer redenen, bedenk ik me nu ? Heb ik niets meer te vertellen ? Gebeurt er niets leuks meer ? Gebeurt er niets vervelends meer ? Nou, dat is het écht niet ! Er valt genoeg te vertellen en ik maak van alles mee, zowel in positieve (gelukkig heel veel) als in negatieve (ja, het houdt maar niet op) zin. Dáár ligt het dus niet aan.

Hoe komt het dan dat het hier zo stil is ? Is het echt alleen het gebrek aan tijd dat hier de oorzaak van is ? Dat zal toch niet ?
Misschien, het zou zo maar kunnen, heel misschien wil ik wel minder delen.... Ik ben een open boek en deel graag van alles met de mensen om mij heen en met jullie, trouwe lezers. Mijn diepste zielenroerselen heb ik in dit blog verwoord en gedeeld. Alle leuke en minder leuke dingen heb ik beschreven en verteld. Maar nu ik er over nadenk, heb ik de laatste tijd gemerkt dat ik gewoon niet alles meer wil vertellen hier. En ik weet eigenlijk ook wel hoe dat komt.

Niet al mijn lezers zijn lezers die het gewoon leuk vinden om een beetje mee te kijken in mijn leven. Niet al mijn lezers menen het goed met me. Niet al mijn lezers zijn blij voor me dat het goed met me gaat. Niet al mijn lezers gunnen me een rustig en happy eigen leven. Gelukkig is dat maar een ieniemienie klein percentage van die hele grote groep lieve en trouwe lezers. Maar daar ligt wel een belangrijke reden voor het steeds minder delen hier.....

Moet ik daar dan iets aan doen ? Nee. Mijn blog blijft gewoon openbaar en voor iedereen te lezen. Ik heb geen zin in een blog waar alleen door mij geselecteerde mensen toegang tot hebben. Er zijn geen geheimen, en wat ik niet wil vertellen, vertel ik dus gewoon niet. Ik heb besloten dat ik gewoon hier blijf schrijven (ik zou het niet kunnen missen), maar niet altijd meer zo gedetailleerd, minder frequent en alleen over dingen die voor mijn gevoel 'veilig' de wereld in kunnen.

'Diva's Dagboek' blijft gewoon bestaan. Maar wellicht een beetje anders dan jullie al die jaren van me gewend zijn. Ik hoop dat jullie gewoon willen blijven lezen en een beetje snappen waarom ik het zo aanpak. Jullie blijven van harte welkom om over mijn schouder mee te kijken. Ik trek die schouder in sommige gevallen alleen voortaan iets hoger op.... *grinnik*

Dát is vakantie !

Wat heb ik genoten de afgelopen week ! Samen met mijn liefvriendje en twee van mijn kids (de andere zeven gingen dit jaar helaas niet mee) ben ik een weekje op vakantie naar de Ardennen geweest. En jemig, wat was dat relaxt en gezellig !

We hadden een stadswoning gehuurd in Stavelot. Bij aankomst bleek het een prachtig oud huis, dat helemaal gemoderniseerd was, met behoud van de originele elementen. Ruim, sfeervol, van alle gemakken voorzien en al snel helemaal 'eigen'. De eerste nacht was even wennen, met al het gekraak en gepiep wat nu eenmaal bij een oud huis hoort, maar al snel was dat ook gewoon. Het huis was zo groot, dat de jongens een grote eigen kamer hadden,er stond een biljart op de begane grond, de keuken was enorm en de badkamer was een waar badpaleis. Er was zelfs een snoezelruimte en een leeshoek ! Het huis paste ons als een comfortabele jas !

Elke dag hebben we iets ondernomen. We hebben stadjes in de buurt bezocht, de plaatselijke abdij met diverse musea grondig bekeken, zijn een dagje naar Luxemburg-stad geweest, natuurlijk ook naar een museum over de Tweede Wereldoorlog, zijn neergestreken op diverse terrasjes, hebben 's avonds thuis genoten van gewoon thuis koken en eten, spelletjes, tv-series en lekkere hapjes en drankjes en de laatste avond zijn we heerlijk uit eten geweest bij de plaatselijke Italiaan. Dat die erg goed was, wisten we al. Mijn liefvriendje en ik waren hier vier jaar geleden, tijdens ons aller-eerste weekendje samen weg, namelijk ook geweest....

Eén dag ben ik alleen thuis gebleven. Op maandagochtend werd ik wakker met het gevoel of ik door een vrachtwagen was overreden. De fibro won die dag. Op de planning stond een dagje kayakken, maar dat stond mijn lijf dus niet toe. Mijn liefvriendje is met de jongens gegaan, maar van kayakken kwam vanwege de te hoge waterstand niets terecht. Ter plekke besloten de mannen dan te gaan mountainbiken.  Dat bleek nog een heel avontuur, compleet met regenbuien en de weg kwijt raken. Maar ze hebben enorme lol gehad ! En ik had een lekker rustig dagje, met niets meer te doen dan lezen, dutten en uitgebreid in bad liggen. Het was een goede beslissing om deze dag rust te nemen. De rest van de week kon ik daardoor gewoon weer volop meedoen en genieten.

Zo'n relaxte vakantie heb ik zelden gehad ! De sfeer was super ontspannen en gezellig. We zijn relaxt thuis weggegaan en een week later net zo relaxt weer thuisgekomen. In no time was de boel  aan kant, zowel bij aan- als thuiskomst en alles liep als vanzelf. Wat een teamwork ! Totaal geen gedoe, geen gestress, het was gewoon mega-gezellig en we hebben met z'n viertjes enorm veel plezier gehad, waarbij er voor iedereen ook genoeg ruimte was om even iets anders te doen of je terug te trekken. Echt vakantie dus. Wat een zaligheid !

Nu zijn we al weer twee dagen thuis. Alles is al lang weer opgeruimd, de vakantiewas ligt weer in de kast en ik geniet van een laatste vrije dag. Morgen ga ik weer aan het werk. Dat zal even tegenvallen, want mijn liefvriendje en de kids zijn nog vrij.... Dat is het nadeel van maar een heel korte vakantie hebben. Maar die was wel helemaal super relaxt en méér dan geweldig !

Alles kump goed !

'Alles kump goed, alles kump altied weer goed'...
Wat hebben we het vaak gezongen, tijdens de Zwarte Cross afgelopen weekend. Een positief thema voor een positief en weer méér dan geweldig feest. Wij hebben enorm genoten !

Ik kijk er altijd reikhalzend naar uit. De Zwarte Cross is echt mijn feestje ! Vier dagen lang genieten van fijn gezelschap, muziek, theater, humor, creativiteit en lekker eten en drinken. Zoals altijd gingen we ook nu met vrienden, en deze keer van donderdag tot maandag. Vier nachten op de camping, elke dag uitgebreid rondstruinen op het uitgestrekte festivalterrein en vooral genieten !

Ludieke vondsten, spectaculaire stunts, hilarische voertuigen in de Roze Cross, geweldig theater, goede muziek, een bar naast onze tent, meedoen met een jaren-80 Sterrenjacht, trouwe bezoekjes aan de cocktailbars, eten uit alle windstreken, een kerkdienst op zondagochtend, regenbuien en dus modder, volop zon, zwaaien naar tante Rikie, meezingen met het Zwarte Cross-lied, dansen tot heel laat, slapen met oordoppen in, elke keer weer schrikken van het startschot op de crossbaan, bloemen in het haar, zonder bril het programma proberen te lezen, bingo spelen.... Met dat en nog veel meer vulden wij het afgelopen weekend in.

Genieten met een mega grote G ! We kijken nu al weer uit naar de volgende editie en genieten na van deze. Mijn polsbandje blijft voorlopig om en ik kijk keer op keer met een brede grijns de foto's terug. Alle verzamelde gadgets blijven bewaard en mijn hoedje-met-bloemen krijgt een ereplekje. Het motto van dit jaar 'Alles kump goed' houden we er zeker in !

De Zwarte Cross.... wat een geweldig feest ! MIJN feest !

Vier jaren vol liefde

De liefde... ik heb er al zo vaak over geschreven. Over de liefde voor je partner. Over polyamoreuze liefde. Over de liefde voor je kids. Over de liefde voor je vrienden en familie. Over de liefde voor je werk en hobby's. Liefde is zo allesomvattend.

Afgelopen weekend vierden we, behalve mijn verjaardag, ook en bovenal de liefde. Mijn liefvriendje en ik vierden dat vier jaar geleden de vlam in de pan sloeg en onze relatie begon. Vier jaar samen.
In die vier jaar is veel gebeurd. Onze relatie was meteen al diepgaand en intens. Toen leefde ik nog polyamoreus en was mijn liefvriende 'de tweede'. Inmiddels is hij al weer een hele poos 'de eerste', én enige. De dynamiek van onze relatie is veranderd. Onze mogelijkheden en manieren van samen zijn zijn veranderd. Maar de liefde is niet veranderd. Of eigenlijk toch wel... die is nog sterker en dieper geworden.

Vier jaar samen. We hebben het gevierd met lieve kadootjes en een etentje in het restaurant waar we vier jaar geleden onze eerste officiële date hadden en volledig voor elkaar vielen. We hebben terug gekeken op die vier jaar. Vier jaar van ontdekken en genieten, maar ook van schipperen en laveren. Vier jaar van liefdevolle weekenden en vakanties samen, maar ook van op stap en gezelligheid thuis met twee gezinnen. Vier jaar van dromen en weten dat het goed zit, maar ook van twijfel en onzekerheid.

Vier jaar samen. En nog een heleboel jaren in het verschiet. De plannen zijn er al. Nu de tijd nog. Maar ook dat komt goed. Zijn kadootje vertelt hoe het voelt (er bungelt nu ook een prachtige 'infinity'-bedel aan mijn speciale armband). De zekerheid van willen en voelen is er altijd geweest en is er nu meer dan ooit. We gaan er ook de komende jaren iets prachtigs van maken. Samen. ❤❤❤❤

Voetbal en andere gekte

Nederland is nog steeds in de race ! Weer een wedstrijd gewonnen en hup, weer een ronde verder !
Ik blijf maar bitterballen bakken en mijn nagels hebben nog nooit zoveel kleur gehad (voor diegenen die dit niet meegekregen hebben: bij elke wedstrijd van Nederland bak ik bitterballen in de rust en tijdens de wedstrijd lak ik mijn nagels. Tijdens de eerste match, tegen Spanje, deed ik dat en toen wonnen we glorieus. Elke volgende wedstrijd werd me opgedragen precies hetzelfde te doen, want dat bracht geluk... We hebben tot nu toe inderdaad alles gewonnen!). Maar de sfeer is super !

Mannen in oranje shirts in mijn huis. Uitslagen voorspellen met familie en vrienden op Facebook en daarbij wedden om een WK-burger van McDonalds. Juichen als 'we' scoren. Voetbalwedstrijdjes in de woonkamer. En tussen de wedstrijden van het Nederlands Elftal door genieten van 'mooie-mannen-voetbal'... Eh ... *onschuldig kijkt*... dat is mijn pleziertje. Vooral de wedstrijden van Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse elftallen zijn een lust voor het oog...*grinnik*

Ik ben helemaal niet van het voetbal, maar het hele sfeertje vind ik wel errug gezellug. Van mij mogen ze dus nog best even door. Ik juich fanatiek mee ! En ondanks dat ik er zelf net zo erg aan meedoe, moet ik ook wel erg lachen om alle gekte. Uitbundig uitgedoste supporters. Stampvolle kroegen vol oranje-supporters. Toeters en bellen als er een doelpunt wordt gemaakt. We hebben met z'n allen toch wel een beetje de kolder in de kop, deze weken.

Nog even... dan zit het er weer op. Dan weten we of 'ons' Oranje het tot en met de laatste wedstrijd van het toernooi heeft gered. Zou het lukken ?? Ik zorg in ieder geval voor voldoende bitterballen in de vriezer, voor een boel kleuren nagellak op voorraad en mijn oranje sjaaltje gaat de kast nog lang niet in.
Hup Oranje ! Zet 'm op ! Aan ons zal het in ieder geval niet liggen...

Hulp vragen... ?

De laatste tijd ben ik wat minder uitbundig dan anders. Niet zo vrolijk, erg bedachtzaam en zelfs wat stilletjes. Niets voor mij. Hoe het komt ? Ik kan het niet precies duiden.

Gewoon moe ? Nee... dat ben ik altijd. De 'normale' fibro-klachten zijn net als anders. Slapen gaat iets beter maar ik kom nog steeds uren te kort, hoewel dat ook niet nieuw is. Ik tob wel met terugkerende blaasontstekingen maar dat is op zich geen ernstig probleem. Op het werk gaat het prima, een nieuwe contractverlenging is in the pocket en ik heb het nog steeds enorm naar mijn zin.
In de liefde gaat het méér dan super en met de kids loopt ook alles lekker. Maar wat is het dan ??

Ik denk dat het het afgelopen jaar misschien allemaal wat veel is geweest. Een scheiding die niet soepel verliep, meteen in de uitkering en aan het werk, zorgen dat het de kids aan niets ontbrak, mijn eigen weg weer vinden, veel stress en ergernis... Er is gewoon geen tijd geweest om alles, voor mezelf, op een rijtje te zetten. Ik heb alles op één grote hoop gelegd en daar laten liggen. Geen tijd om bij dingen stil te staan. Geen tijd om plekjes te vinden voor alles wat er in mijn hoofd en hart rond woelde. 24/7, zelfs 365/365 mezelf er méér dan volledig in gooien betekende dat er geen tijd was en is voor mij. En daar lijk ik nu keihard tegen aan te lopen.

Depressief ? Welnee joh ! Zo erg is het allemaal niet. Ik ben heel gelukkig met mijn leven, en alle mensen om mij heen. Ik heb het goed. Op alle fronten. Maar toch ben ik niet helemaal in mijn normale doen. Vervelend. Vooral voor mijn liefvriendje en kids, zij merken daar tenslotte het meeste van. Zelfs mijn collega's vinden me stiller dan anders... Maar wat is het dan ?

Ik weet dat die grote hoop met alles wat ik er op gelegd heb, eens goed georganiseerd moet worden. Ontrafelen en categoriseren. Ordenen en opruimen. Weggooien en opbergen. Ik ben er al een poos druk mee bezig. Wat me helpt is bijvoorbeeld het fijne gesprek dat ik vandaag had. Ik kon mijn verhaal doen en aangeven wat me dwars zit. Waar de pijn zit. Wat me boos maakt. Zonder oordeel werd er naar me geluisterd, en werd ik ook begrepen. Dat was heel fijn.

Gewend als ik ben aan alles alléén doen, begin ik nu een beetje te wennen aan het feit dat dat helemaal niet hoeft. Mijn liefvriendje helpt me enorm en staat onvoorwaardelijk naast en achter me. Er zijn veel lieve familieleden en vrienden bij wie ik altijd terecht kan. Maar eigenwijze ikke vond eigenlijk altijd dat ze het alleen moet kunnen. Zonder hulp. En dat stukje ben ik, nog wel heel voorzichtig, aan het loslaten. Had ik veel eerder moeten doen. Hulp inroepen is geen schande, al is de drempel om dat te doen voor mij onnoemlijk hoog. Maar daar eenmaal overheen, is het besef dat je om hulp mag en kunt vragen al genoeg om meer lucht te krijgen. Ik voel me een stuk beter !
(En onderstaande quote helpt daar zeker ook aan mee):

MIJN moment !

Gisteren mocht ik weer optreden met mijn band. Het is altijd weer een feest, om lekker samen te spelen. De weergoden waren ons goed gezind. Iets te goed zelfs, want pfffff, wat was het warm !
Maar onze muziek past prima bij zulke tropische temperaturen en we beschouwden de zon dan ook als een kadootje.

Het is leuk om tijdens zo'n openbaar optreden weer te ervaren hoeveel trouwe fans we hebben. Natuurlijk zijn onze naasten, vrienden en bekenden altijd van de partij, maar ook steeds meer mensen buiten onze eigen kringen die ons eens hebben gehoord, komen terug. Fijn dat onze muziek en performance zo gewaardeerd worden. Gisteren was dat ook weer zo. We speelden op een jazz-festival in de stad en tegen aanvangstijd liep het plein waar we speelden aardig vol. Een aantal goede vrienden en bekenden mocht ik voordat we begonnen al begroeten. Dat doet goed, zoveel publiek dat speciaal voor jou komt. Dat speelt nóg fijner.

Het was een prima optreden. We gingen als een trein, speelden lekker losjes en ontspannen, hadden enorm veel plezier en kregen enthousiaste reacties van het publiek. Jammer dat er dan toch weer één minpuntje moest zijn. Dat je wederom respectloos en ongevraagd geconfronteerd wordt met het ego van een ander. Dat het wéér niet jouw eigen ding mocht zijn. Dat er wéér meegelift werd op jouw succes en sociale leven. En dat terwijl je al heel vaak hebt aangegeven dat je dit soort acties enorm naar vindt, omdat je niet het gevoel hebt dat je je eigen leven mag leiden. Respectloos en aanmatigend gedrag, puur om dwars te liggen, waar ik bijna letterlijk misselijk van wordt.

Ik had kunnen weten dat het zou gebeuren. Wat ik wil, wens of kenbaar maak is niet belangrijk en wordt gewoon met voeten getreden. Blijkbaar heb ik een bordje op mijn hoofd waarop staat: 'voor mij hoef je totaal geen respect te hebben'. Tenminste, iemand denkt dat bordje te zien en handelt er naar. Maar weet je, op het moment dat ik het zag gebeuren, stond ik vanuit mijn hart te zingen. Te doen wat ik leuk vind en waar mensen speciaal voor komen. Ik keek naar wat er gebeurde en kon mijn grinniken haast niet onderdrukken. Enig gevoel van leedvermaak was me dus wel aan te rekenen. Want ik was niet degene die zichzelf uiteindelijk nogal belachelijk maakte.

Ik heb me niet van mijn stuk laten brengen. Dat was natuurlijk wel de opzet, maar helaas pindakaas, dat is mooi niet gelukt. Het hele optreden heb ik staan stralen en net gedaan of het er niet was. Uit mijn ooghoek zag ik van alles, maar kon er alleen maar om lachen. Het zei tenslotte helemaal niets over mij. Ik voelde me sterk en krachtig en was blij met de onvoorwaardelijke steun en liefde van hen die er speciaal voor mij waren. Dit was mijn podium, mijn moment ! Een moment dat ik zelf heb gerealiseerd en heb verdiend. En daar ben ik, net als op het daverende applaus dat ons na ieder nummer ten deel viel, best heel trots op !