Feest in Friesland

Een dag en een nacht weg… en het voelde als een minivakantie. Zó leuk was het in Harlingen, waar mijn liefvriendje en ik zaterdag waren om samen met vrienden de Visserijdagen te vieren. Nou ja, één Visserijdagje dus…

Al een tijd geleden was de afspraak gemaakt en het logeerbed gereserveerd. En zaterdagochtend was het zover, we gingen op weg ! Mijn liefvriendje kwam me al redelijk vroeg ophalen, want we hadden tenslotte een hele rit voor de boeg. Nog even tanken, meteen wat lekkere broodjes voor de lunch kopen en op naar het Friese ! Altijd gezellig, zo’n lange rit. Beetje kletsen, naar de radio luisteren, hapje eten, slokje drinken…

Precies op het afgesproken tijdstip (en dat is wel heel knap van ons…) arriveerden we op ons logeeradres. En met ons nog andere feestvierders, het huis was weer helemaal ‘volgeboekt’. Leuk, want ook deze mensen kenden we al van eerdere gezellige feestjes en uitjes. Na een lekker kopje koffie en even bijkletsen was het tijd om te gaan. Omdat de Visserijdagen over de gehele stad verspreid gevierd werden, reed er een gratis pendelbus naar de verschillende feestlocaties. Normaliter lopen we altijd naar het centrum (en dat is een best eind), maar nu konden we halverwege instappen bij een wel erg praatgrage buschauffeur. We hebben in een deuk gelegen om die man, dus de rit alleen al was de moeite waard.

 

Bij aankomst hebben we wat rondgelopen. Omdat we eigenlijk vrij laat waren, waren alle lekkere visjes helaas al op… Nou ja, dan maar aan het bier… Na een poosje zijn we richting stadscentrum gelopen en neergestreken op het terras van de stamkroeg van onze vrienden. Daar was het nog niet druk, maar wel gezellig. Er speelde een bandje, waar mijn liefvriendje en ik een beetje nerveus van werden. Ze speelden covers, maar hadden wel heel vreemde arrangementen. Consequent in een verkeerde toonsoort zingen werd na een tijdje ook irritant, dus we waren blij dat ze er snel mee stopten. Na een paar biertjes arriveerde nog een feestganger, en waren we compleet.

Plannen voor het eten hadden we nog niet. Net toen we ons daarover wilden buigen kwam er een telefoontje. We werden uitgenodigd om met z’n allen nasi te komen eten bij de broer en schoonzus van onze gastvrouw, helemaal gezellig ! Met z’n negenen hebben we lekker zitten smullen en na de koffie zijn we met de hele club richting boulevard gegaan, om te gaan kijken naar een enorm gaaf vuurwerk. Heel Harlingen was daarvoor uitgelopen, dus het was lekker druk.

Daarna gingen we de stad in. Overal waren podia waar bandjes speelden en stonden de straten vol mensen. Supergezellig ! Na een grote ronde door het centrum streken we uiteindelijk natuurlijk weer neer in de stamkroeg, waar het nu een stuk drukker was dan ’s middags. Ook daar speelde een band, maar het wachten was op de band die later die avond nog zou spelen.

Toen die eenmaal van start gingen, ging iedereen helemaal los. Inclusief ik… Wat was dat gaaf zeg ! Het ging om de Engelse band ‘Fragment’, drie errug gezellige mannen die een enorm breed repertoire hadden. Alles konden ze spelen, op een hele ludieke manier.  Dan hoor je ineens een nummer van K3 of Guus Meeuwis, gezongen met een prachtig accent en zo’n leuke Engelse ‘ewwww’ (‘en dan denk ik aan Bwabant, want daaw bwandt nog licht’), hilarisch gewoon. Maar ze waren ook erg goed, want behalve feestnummers kwamen er ook prachtig gezongen ballads voorbij. Ik ben helemaal uit mijn dak gegaan, heb gedanst, gesprongen, luidkeels meegeblerd en mateloos genoten. Mijn liefvriendje stond vanaf een wat rustiger punt breed glimlachend naar me te kijken. Tjonge, wat een feest !

Toen om twee uur de muziek stopte, had ik het eigenlijk wel een beetje gehad. Toen merkte ik dat mijn lijf niet zo akkoord was met een hele dag slenteren, drinken en feesten. Gelukkig vond mijn liefvriendje het ook wel genoeg, en zijn we aan de lange wandeling naar ons logeeradres begonnen. Onderweg nog even een broodje shoarma voor hem gescoord, en na enige verwarring omtrent de looproute (waarbij ik dus gelijk had ! Yes !), waren we blij dat er waren. We hebben nog even op de bank gehangen, ik heb nog een boterhammetje gegeten en toen zijn we lekker in bed gekropen.

De rest van de club kwam veel later thuis, dat hebben we vaag nog wel gehoord. Het hele huis bleef dus tot ver in de ochtend in diepe rust. Het was al bijna middag toen iedereen met een ietwat duf hoofd weer wakker, of bijna wakker was. We hebben gezamenlijk nog koffie gedronken en lekkere broodjes gegeten en toen was het tijd om onze spullen te pakken en weer naar huis te gaan.

Weer een lange rit dus. Onderweg ontdekten we een supermarkt die open was, waar we nog even boodschappen voor het avondeten hebben gedaan en ruim twee uur later waren we thuis. Pfffff… De rest van de dag zijn we lekker lui geweest. We hebben samen gegeten, en raakten verzeild in een heel open en fijn gesprek, waarbij de emoties die er waren, er ook gewoon mochten zijn. Dat is altijd zo fijn, dat dat allemaal kan bij ons. 

Eenmaal weer thuis, waar het ondanks het nog  betrekkelijk vroege tijdstip al heel stil was, heb ik met een heel warm gevoel, nog even na zitten genieten van het leuke weekend, en na zitten denken over het fijne gesprek dat we hadden. Fijn om zo een druk en rumoerig weekend even in alle rust af te kunnen sluiten ! Want voor dat je het weet staat het volgende feestje weer voor de deur…

Klaar voor de start...

... af ! Nou... bijna. Want echt begonnen ben ik nog niet. Mijn revalidatie-traject gaat als het goed is over een kleine twee weken écht van start.

Dinsdag had ik een afspraak voor een psychologisch onderzoek. Dat was zo gebeurd, want het ging voornamelijk om het invullen van een aantal vragenlijsten. Gistermiddag had ik een gesprek met een psycholoog, om de scores te bespreken en in kaart te brengen wat mijn aandoening met me doet, op allerlei vlakken, en hoe gemotiveerd ik ben om aan de slag te gaan. Dat was een aardig intensief gesprek. Confronterend ook...

De psycholoog, een aardige jonge man, had heel snel door waar mijn sterke punten, maar ook mijn zwakke kanten lagen. Uit wat ik hem vertelde, stipte hij direct de juiste bijbehorende eigenschappen aan. Grappig was dat, hij 'doorzag' me helemaal. Het was dus een 'goeie'...  De scores van de vragenlijsten waren niet verrassend, die vertelden ook precies hoe ik in elkaar zit. Dat ik een doorzetter ben, en vaak over mijn grenzen ga. Dat ik graag andere mensen help, maar zelf nooit om hulp vraag. Dat ik mijn aandoening nog lang niet geaccepteerd heb, en er diep van binnen erg boos om ben. Dat ik moeite heb met 'beperkt' zijn door en rekening moeten houden met van alles, door de fibro. En dat zijn, naast een heleboel andere zaken, dus dingen waar ik aan moet werken, om goed met mijn fibro om te kunnen gaan.

De scores en het verloop van het gesprek worden komende week besproken, ik moet 'geschikt' bevonden worden voor het verdere traject, en dan kom ik als het goed is in de 'observatie' terecht. Door verschillende behandelaars ga ik dan gezien worden, en zij gaan met me aan de slag. Daarna volgt weer een teambespreking en dan komt er naar alle waarschijnlijkheid een periode van intensieve begeleiding in een groep achteraan.Al met al een heel traject dus.

Voor nu ligt het dus even stil. Ik moet wachten op de uitkomst van de teambespreking en hoor dan of ik verder kan. De psycholoog vond me 'uitermate geschikt', dus dat geeft goede hoop. Duimen maar ! Want ik wil echt heel graag aan de slag !

Weer wat verder uit de kast...

Vanmorgen had ik een koffie-afspraak met een goede vriendin. We kennen elkaar ruim dertig jaar, al vanaf de brugklas, en zijn elkaar nooit uit het oog verloren. Toch wist zij helemaal niets van mijn poly-leven...

We zaten gezellig te kletsen en op een bepaald moment kwam onze vakantie ter sprake. Ik verwachtte dat ze zou vragen met wie we nu eigenlijk op vakantie waren geweest, maar nee, toch niet. Pas later, toen ik er uitflapte dat ik in oktober nog een weekje weg zou gaan, vroeg ze met wie ik dan zou gaan...

Ik had een neutraal antwoord kunnen geven, maar dit was natuurlijk wel een mooie gelegenheid om haar te vertellen over mijn liefvriendje, over onze manier van leven. Haar eerste reactie was een wel heel verbaasde blik. Dát had ze niet verwacht. Ze had zich wel afgevraagd wie die man die ze op verjaardagen steeds bij ons zag nu eigenlijk was, maar er verder niets achter gezocht. Ik vond het leuk dat ze me vroeg hoe het zo ontstaan was, en hoe het voor de kinderen was. Zo fijn, die oprechte belangstelling, en zonder enig oordeel !

Weer wat meer openheid dus... Ik merk dat ik er zelf steeds meer voor open sta het met anderen te delen. Ik ben blij dat ik het haar heb verteld, dat ze nu weet hoe het zit. En ik vond het erg grappig dat ze zei dat ze op de eerstvolgende verjaardag waarschijnlijk wel met een wat andere blik naar mijn liefvriendje zal kijken, nu ze weet hoe het in elkaar zit ! Dat gaan we volgende week, als derde zijn verjaardag viert, dus meemaken... *grinnik*

Nog meer mijlpalen...

Het regent mijlpalen momenteel... Vandaag hadden we er weer één. Jongste is namelijk op brugklaskamp. Voor hem heel spannend, want eigenlijk had hij er niet zo veel zin in. Dit soort dingen zijn best lastig voor hem. Voor ons niet minder spannend, het is toch de jongste die voor vier dagen vertrekt. We hadden al 'ervaring' natuurlijk, met drie kids boven hem, en met het groep-8-kamp nog niet zo lang geleden, maar het is ook een mijlpaal de andere kant uit: Er gaat voor het láátst een kind op brugklaskamp...

Grappig, dat verschil tussen de eerste en de laatste. De oudste baant het pad, alles wat zij voor het eerst meemaakte, was voor ons ook nieuw en spannend, dat waren grote mijlpalen. Nu jongste in zijn oudere zus en broers voetsporen treedt, zijn het weer mijlpalen. Voor hem, omdat het voor hem 'de eerste keer' en nieuw en spannend is, maar ook voor ons, want het is in veel gevallen ook de laatste keer dat wij iets meemaken met een kind en dat is ook heel bijzonder...

Vrijdag is hij er weer. Ik hoop dat hij, ondanks zijn frisse tegenzin vanochtend, een hele leuke week heeft en lachend de tuinpoort weer binnenfietst. Dat zal ook best wel, het kampprogramma zag er veelbelovend uit en ik ken hem, uiteindelijk vindt hij het toch hartstikke leuk !

Een relaxt weekend

Zoals ik in mijn vorig blog al schreef, hadden mijn liefvriendje en ik niet echt plannen voor het weekend, en waren we van plan het lekker rustig aan te doen. Nou, dat is gelukt !

Omdat ik momenteel helemaal niet fit ben, en mijn medicijnen erg nodig heb, had ik al besloten deze keer niet zelf te gaan rijden. Van sommige medicatie word ik erg suf en dat is nogal gevaarlijk als je een eind moet rijden. Mijn liefvriendje had aangeboden me na zijn werk op te komen halen, maar dat leek me nogal omslachtig. Dan zou hij wel heel ver moeten omrijden. Na even brainstormen met mezelf bedacht ik dat ik het om kon draaien, ik kon ook hem op gaan halen, op zijn werkadres. En dan met de trein ! Best te doen en nog gezellig ook !

Na een voorspoedige reis was ik ruim op tijd op de plaats van bestemming. Mijn liefvriendje werkt vlak bij het station, en eenmaal bij hem was hij al klaar met z'n werk en zijn we in de auto gestapt om samen naar huis te gaan. Ons weekend was begonnen !

Snel wat boodschappen gedaan, nog sneller gekookt, samen lekker gegeten en toen gingen we lekker lui onderuit op de bank. Daar waren we alle twee wel aan toe, na een drukke week. Onder het genot van een kop koffie hebben we wat rondgezapt, tot we een leuke film tegenkwamen. (Ik zou films meenemen, maar was die in de haast dus vergeten…*kuch*). Altijd fijn, je weekend beginnen met een lui avondje film kijken ! Moe als we allebei waren, hebben we het niet echt heel laat gemaakt, we lagen, voor onze doen, al best vroeg lekker knus in ons bed…

Zaterdagochtend zijn we de dag net zo lui begonnen, als we de avond ervoor zijn geëindigd. We hebben heerlijk uitgeslapen en mijn liefvriendje zorgde voor een lekker ontbijtje. Op bed natuurlijk, dat spreekt vanzelf ! Omdat we onszelf een beetje kennen, besloten we om toch maar iets te gaan ondernemen die dag. Anders zouden we waarschijnlijk de hele dag in bed liggen… Ook niet erg, maar om dat nu het héle weekend te doen…

We ontdekten dat er in de leukste stad van West-Brabant van alles te doen was. Nu houden wij toch wel van stadten, dus de beslissing om daarheen te gaan was zo gemaakt. Na nog een uurtje relaxen en lui zijn (of waren het er twee ?) en uitgebreid douchen, was het al ruim middag vóór we eindelijk vertrokken. Het was uitermate gezellig in de stad, want op alle straathoeken stonden smartlappenkoren te zingen. Mijn liefvriendje en ik zijn allebei voorzien van een flinke dosis ‘baggerkennis’ (kennis en weetjes waar je eigenlijk niks aan hebt, maar die wel altijd paraat zijn, zoals bijvoorbeeld oubollige songteksten), dus we zongen zowat alle tranentrekkers helemaal mee…

Na afloop van het evenement was er nog een samenzang op de Markt, die we in de stromende regen (gelukkig zaten we droog, onder een luifel) hebben gadegeslagen en waarbij we natuurlijk onze gouden keeltjes ook weer flink aan het werk hebben gezet... Intussen hadden we ook besloten lekker uit eten te gaan. Aan de overkant was een leuke Mexicaans restaurant waar we heerlijk hebben gegeten. Wat wel grappig was, was dat we allebei een ander gerecht hadden besteld, dat door de serveerster verwisseld bleek te zijn. En uilig als wij kunnen zijn, hadden we allebei al de helft van het gerecht van de ander op, voordat we doorkregen dat er iets niet klopte…Wij kunnen dat ! Gelukkig waren ze allebei even lekker !! *proest*

Na een werkelijk zalig toetje (met véél alcohol...) zijn we nog even koffie gaan doen in dat leuke café, dat dezelfde naam draagt als één van mijn katten... En toen hielden we het voor gezien, hebben nog even wat boodschappen gedaan en zijn toen snel naar huis gegaan, om onze avond wederom lui onderuit op de bank te vervolgen. Na verschillende televie-zenders te hebben bekeken, ons te hebben verbaasd over werkelijk belachelijke programma’s en de conclusie dat er niet echt iets leuks om tv was, zijn we redelijk op tijd naar bed gegaan. En toch was het weer schandalig laat toen we uiteindelijk het licht uitknipten…

Zondag is uitslaapdag, toch ? Bij ons wel in ieder geval ! Het ontbijt op bed was dus eigenlijk meer brunch op bed, maar ach, wat zou dat ? Voor deze dag hadden we wel plannen. We zouden verder gaan met schilderen, ik was vorige week boven begonnen aan de kozijnen, en die zouden we eigenlijk afmaken. Eigenlijk… want al snel nadat we de laatste boterhammetjes verorberd hadden besloot mijn liefvriendje dat dat 'm niet ging worden… Tja, breng daar maar eens iets tegenin… Ik was net iets te lui om hem op andere gedachten te brengen, dus we hebben een groot deel van de dag lekker in bed doorgebracht. Bij het tweede kopje koffie ontdekten we een geweldig programma op tv… Je gelooft het niet, maar we hebben samen naar een registratie van een theatershow van Piet Piraat liggen kijken… Dat kunnen wij ook ! We hebben werkelijk in een deuk gelegen, wat een humor ! (Hoe was die uitdrukking ook weer... Hoe ouder, hoe gekker, of zoiets ?)...

Halverwege de middag zijn we opgestaan, hebben wat lekkere hapjes verzameld en ons op de bank geïnstalleerd. Heel lang geleden zijn we eens aan een goede film begonnen, die we toen niet hebben afgekeken. Daar was dit een mooi moment voor ! Toen de (inderdaad prachtige) film was afgelopen, is mijn liefvriendje alvast gaan opruimen en ben ik gaan koken. Na een lekkere maaltijd zijn we gaan douchen en onze spullen gaan inpakken. Nog even knuffelen en nakletsen en toen was het tijd om te vertrekken. Mijn liefvriendje bracht me thuis, en is toen doorgereden naar zijn ‘buitenhuis’.

Een heerlijk relaxt en rustig weekend hadden we. Het fijne is dat we ons zo volkomen op ons gemak voelen bij elkaar dat het eigenlijk niet uitmaakt wat we doen. Of we nu uitgaan of thuis blijven, we hebben het toch wel fijn. Samen met anderen gezellige dingen doen of gewoon lekker met z’n tweeën, met niemand om ons heen, en niet gestoord door wie of wat dan ook, het maakt niet uit, wij hebben het altijd heerlijk samen. En dat voelt goed !

(De komende tijd hebben we wel weer wat aktievere dingen gepland hoor ! Zo gaan we volgende week stappen met vrienden, dan gaat het er een stuk minder rustig aan toe !)

Gewoon even niks

Bijna weekend... heerlijk, na best een pittig weekje. Jongste voor het eerst naar de middelbare school, derde begonnen in het eindexamenjaar, oudste en tweede bezig met hun toekomst, lief weer aan het werk en druk met kijken naar nieuwe mogelijkheden, ikzelf niet fit, maar wel druk in huis en ook wel een beetje zoekende, al weet ik niet precies naar wat... Ik kan wel een paar rustige dagen gebruiken !

Vanmiddag begint mijn weekend, dat ik ga doorbrengen met mijn liefvriendje. We hebben nog helemaal geen plannen gemaakt om iets te gaan ondernemen, en zoals het er nu naar uitziet, houden we dat ook zo. Ik voorzie een rustig weekend thuis, samen languit op de bank, films kijken, lang uitslapen, pas eten wanneer we trek hebben, in huis rondrommelen, misschien nog een paar uurtjes klussen, alleen de deur uit voor wat boodschappen, verder niets bijzonders, behalve rustig samen zijn (en da's op zich al heel bijzonder natuurlijk !). Heerlijk, een paar dagen helemaal niks. Ik kijk er enorm naar uit !

Even wennen...

De afgelopen week was een week van wennen. Wennen voor jongste, die voor het eerst naar de middelbare school ging. Met toch wel een bang hartje is hij afgelopen dinsdagochtend vertrokken. De fietsroute, best een flinke afstand, had hij al geoefend met mijn lief, maar voor de zekerheid is zijn grote broer de eerste ochtend met hem meegefietst. Daar ging hij dan, een in mijn ogen nog klein manneke (maar dat zeg ik niet hardop), met een enorme rugzak, op de fiets de poort uit, een nieuwe fase in. Mijn lief en ik zwaaiden hem uit en ik weet eigenlijk niet wie het spannender vond, hij of wij…

Na twee introductie-dagen, die hij ‘best leuk’ vond, begon vandaag het echte werk, de eerste officiële lesdag was aangebroken. Gisteravond hadden we samen zijn tas ingepakt. Omdat dingen als plannen en overzicht houden heel moeilijk voor hem zijn, zit hij op een school waar hij veel ondersteuning en begeleiding krijgt. Zo heeft hij een speciale agenda, door school ontwikkeld en verstrekt, en een organisatiemap, waarin precies staat wat hij voor elk vak mee moet nemen, richtlijnen met betrekking tot bijvoorbeeld huiswerk maken en met duidelijke uitleg wat te doen of juist te laten in diverse situaties.

Om het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken, heb ik een systeem bedacht, dat het overzien van al die verschillende boeken en schriften een stuk eenvoudiger maakt. Hij wilde zwart kaftpapier (de stoere periode is duidelijk aangebroken…) en ik heb door middel van gekleurde etiketten elk vak een eigen kleur gegeven. Nederlands bijvoorbeeld is geel. Gele stickers op de rug en voorkant van boek en schrift en het werkboek in een map met een brede gele rand. Zo kan hij in één oogopslag zien welke spullen bij welk vak horen,
wel zo makkelijk bij het inpakken van zijn tas. Heel simpel, maar voor hem heel prettig.

Hij ging onzeker weg, dinsdagochtend, en die onzekerheid zal nog wel even blijven, maar ik weet zeker dat hij snel zijn draai zal vinden op zijn nieuwe school. Het is wennen, aan lokaalwisselingen, veel verschillende docenten en tussen de middag op school lunchen. Maar hij zit in een klas met maar 15 leerlingen, heeft twee mentoren en krijgt alle begeleiding die hij nodig heeft. Hij gaf al aan dat er leuke kinderen in zijn klas zaten en dat ze al ‘best lol’ met elkaar hadden gehad. Dat komt dus wel goed. Nu moet alleen mams nog wennen…