Soulmates

Als er een lijn is tussen twee mensen
die onzichtbaar er altijd is
Waar ze zich ook bevinden
naast of juist ver uit elkaar
Die verbinding is er
op elk moment van elke dag
In het holst van de nacht
zelfs in diepe slaap en dromen

Als er een lijn is tussen twee mensen
die steeds steviger wordt
Zo sterk is als een staalkabel
niet te breken, door niets of niemand
Ze voelen elke trilling, elke beweging
Die ander is er altijd, waar ze zelf ook zijn
En gaat het één van hen niet goed
dan voelt de ander dat direct

Als er een lijn is tussen twee mensen
die heel kostbaar en bijzonder is
Bijna onwerkelijk, bijna eng
Op hetzelfde tijdstip bellen
's Nachts wakker op hetzelfde uur
Elkaar altijd kunnen voelen
Weten hoe het met de ander gaat
Geen woorden nodig, alleen gevoel

Als er een lijn is tussen twee mensen
die bijna zichtbaar is voor hen zelf
Altijd voelbaar, altijd daar
Een connectie die zo sterk is
dat afstand en tijd geen rol spelen
Elk gevoel, elke lach of traan
de ander voelt het, weet het, droomt het
Als er zo'n lijn is tussen twee mensen...

Dan zijn ze Soulmates... net als jij en ik...

Lekker lezen !

Nu de temperatuur tropisch hoogtepunten heeft bereikt, en ik toch te moe ben om iets anders te doen, ben ik eindelijk weer toegekomen aan mijn boeken. Ik ben dol op lezen, maar meestal komt het er niet van om me te verdiepen in een goed boek. Zo jammer, want wat is er nu fijner dan onderuit te zakken en je mee te laten slepen door een mooi of spannend verhaal ?

Ik ben een echte boekenwurm. Als een boek me boeit, hoor ik niets of niemand om me heen. De telefoon kan tien keer gaan, de kids kunnen van alles roepen, ik hoor het echt niet. Ik kan ook enorm genieten van boeken kopen. Heerlijk, ongestoord in een boekhandel rondsnuffelen, op zoek naar nieuwe schatten. Vaak weet ik al welk boek ik graag zou willen, maar net zo vaak kom ik met iets heel anders thuis. Helaas verdwijnt zo'n nieuw boek vaak voor onbepaalde tijd in de boekenkast omdat de tijd ontbreekt er aan te beginnen.

Ik wil ook graag een écht boek in handen hebben. Lezen van een scherm vind ik maar niks. Geef mij maar een dikke pil in handen, en bladzijden die je gewoon met je handen om moet slaan. Ik ben ook heel zuinig op mijn boeken. Als ik een boek uit heb, kun je er niet aan zien dat het gelezen is. Daarom leen ik mijn boeken ook niet uit. Niet iedereen is namelijk zo voorzichtig en het lijkt me vreselijk om een boek helemaal verkreukeld terug te krijgen. Ik weet het, het is een tic...

Lezen is heerlijk, maar dan wel graag een goed boek. Het liefst literatuur, Nederlands of vertaald, dat maakt niet zo veel uit, en ik lees ook in het Engels, als het kwalitatief maar goed is. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ook ik me heb laten overhalen om de hype '50 Tinten Grijs' te lezen, maar dat is dus niet wat ik versta onder een goed boek. Tjonge, wat een dun verhaal, en zó slecht geschreven. Telkens een herhaling van scenes, kromme zinnen, op iedere bladzijde vier keer dezelfde uitdrukking (ik kan geen 'innerlijke godin' meer zíen...bleeegh), na zestien keer in één hoofdstuk weet je als lezer wel dat de hoofdpersoon onmenselijk knap is en de termen 'onderbewuste' en 'pas-gen***kt-haar' (ja sorry, maar dat zet een net meisje niet in haar blog, *grijns*) vliegen je drie dikke boeken lang om de oren, pfffff. Het voordeel van zulke boeken is wel dat je er drie in drie dagen uit kunt lezen, prima voor dë vakantie dus. Ik kan me voorstellen dat, alleen al omdat er veel meer seks in voorkwam dan in een gemiddeld boek, veel mensen dit een leuke serie vonden, maar ik vond het niks. Hoeft ook niet he, zoveel mensen, zoveel zinnen tenslotte.

Voor mij dus graag een goed literair werk van een goede schrijver en ik ben helemaal gelukkig. En nu heb ik er de tijd voor. Dus ik ga weer even snuffelen in mijn boekenkast, waar nog tig ongelezen juweeltjes staan, zoek mijn lekkere stoel in de schaduw weer op en duik onder het genot van een koel drankje weer in een goed verhaal. Mij zie of hoor je voorlopig niet !

Dipje

Het wil even niet... ik ben zo moe, alles doet pijn en het lijkt of mijn lichaam er volledig de brui aan gegeven heeft. Kudtfibro...

Na onze vakantie voelde ik het eigenlijk al aankomen. Ik was zo ontzettend moe, de pijn was met extra pijnstillers nog steeds even heftig en ik was een emotioneel wrak. Om alles moest ik huilen, ook als er leuke dingen gebeurden zaten de tranen hoog en mijn hoofd zat weer volledig in de pieker- en denkmodus. Het ging dus al niet lekker. Tel daar een dagje klussen bij mijn liefvriendje bij op, en voila... Diva is uitgeschakeld.

Dat klussen was best leuk om te doen (waarbij ik graag wil vermelden hoe trots ik op mijn liefvriendje ben, hij ging een enge hoge steiger op om de buitenboel te schilderen, terwijl hij enorme hoogtevrees heeft...), en het was ook echt niet zwaar. Ik bedoel, schilderen is fysiek nou ook weer niet zo heel inspannend. Dat dacht ik tenminste... maar mijn lijf dacht daar echt anders over. Het ging helemaal mis. Zo mis dat ik alleen maar wilde liggen en een leuke afspraak moest afzeggen, dat ging gewoon te veel worden. En daar baal ik dus van... niet zomaar kunnen doen wat je wil doen, omdat je een aandoening hebt die er soms voor zorgt dat je gewoon niets meer kunt. En ik ben echt niet flauw of kleinzerig, maar nu... pffff...

Een flinke dip heb ik dus... maar ja, het is niet anders. Ik doe maar rustig aan dit weekend, gelukkig hoeft er niets en kan ik gewoon onderuit als dat nodig is. Na een uurtje stadten met de twee jongsten vanochtend is dat ook best even nodig nu. Met dit mooie weer ook geen straf, dus ik ga zo lekker buiten zitten met een goed boek.  Mijn lief verraste me daarnet met een heerlijke, comfortabele tuinstoel, zo één waar ik zonder pijn gewoon goed in kan zitten, met een verstelbare rugleuning en een lekker dik kussen. Wat een verwennerij...

Ik hoop dat het snel weer beter gaat. Want als ik ergens een hekel aan heb is het wel aan niet kunnen doen wat je wil. Hier moet ik natuurlijk een leermomentje in zien, me heel goed realiseren dat ik moet luisteren naar mijn lichaam, dat ik niet alles tegelijk moet willen doen en keuzes zal moeten maken om het allemaal in balans te houden. Ik weet het, maar eigenwijs als ik ben gaat dat vandaag dus even niet lukken... Komt wel weer goed !

Afkicken

Maandagochtend, de kids hebben nog een weekje vakantie, toch maar vroeg uit de veren, want anders kom ik nooit meer in een 'normaal' ritme. Ik laat de gebeurtenissen van de afgelopen tijd nog een keer de revue passeren en schiet weer helemaal vol...

Het was heftig, de afgelopen periode. Een tijd met hele leuke dingen, maar ook minder prettige zaken. Thuis een heleboel hectiek, onrust en situaties waar je niet in wil zitten. Hard aan het werk met mezelf, zowel mentaal als fysiek. De rust weer gevonden, dacht ik, maar niets blijkt minder waar. Een heel fijne verjaardag. Een fantastisch weekend Zwarte Cross. Mijn lijf dat niet mee wil werken. Toen met z'n allen op vakantie, heel spannend, en meer dan geweldig geslaagd. Een #blogup die heel erg gezellig was. En tussendoor allerlei regeldingen die moesten gebeuren, en het gewone leven gaat ook altijd gewoon door...Best veel, eigenlijk... En als je dan net als ik altijd maar doorgaat en de dingen die je meemaakt niet verwerkt, maar achter een deurtje stopt, tja, dan stroom je op een bepaald moment toch wel een beetje over.

Zaterdagavond gebeurde dat. Ik was bij mijn liefvriendje (die middag had hij opgetreden met zijn band en ik was een hele trotse toeschouwer) en de avond hebben we rustig thuis doorgebracht. Een heel fijne avond, heel knus met z'n tweeën, lekker nagepraat over de vakantie en ineens gingen bij mij de sluizen open... De tranen bleven maar komen en waarom ?? Ik had werkelijk geen idee... Achteraf herken ik het wel. Ik kan heel erg opgaan in de dingen die ik doe en meemaak. Later komt er dan altijd een moment dat ik heel emotioneel word, dan komen alle vreugde en blijdschap, maar ook alle verdriet en pijn, met een grote golf naar buiten. Dan moet ik onbedaarlijk huilen, en weet eigenlijk niet waarom. Zo'n moment moet het geweest zijn. Een soort van heftig afkicken van alles... Gelukkig was ik in de armen van mijn liefvriendje en mocht het gewoon gebeuren...

Nu is het leven van alledag weer begonnen. Ik geniet intens na van de #blogup van gisteren, en voel de brok alweer in mijn keel. Dat wordt vast nog een potje janken vandaag... Daarbij komt dat mijn liefvriendje en ik het gisteravond allebei even erg moeilijk hadden. We zijn ruim een week intensief samen geweest, 24 uur per dag in elkaars nabijheid, we hebben het enorm fijn gehad en gisteravond kwam daar een eind aan. Natuurlijk zien wij elkaar heel vaak, en komende week gaan we gezellig samen een dagje klussen, maar het afscheid nemen viel ons gisteravond zwaar. Ik denk dat die brok die nu in mijn keel zit daar ook wel mee te maken heeft. Van het zo lang samen zijn moet ik echt afkicken (en mijn liefvriendje ook)...

Deze week hebben de kinderen nog vrij, is mijn lief ook nog gezellig een paar dagen thuis en nemen we de tijd om weer een normaal levensritme te vinden. En ga ik afkicken... van alles wat ik de afgelopen tijd heb meegemaakt én van zo lang samenzijn met mijn liefvriendje. Dat zal nog niet meevallen... Maar hé, komt goed schatje ! *gaat zo even wat tranen laten stromen en dan weer vrolijk verder*

Een geweldig leuke #blogup !

Geslaagd ! Zo mag je de #blogup van gisteren zeker wel noemen. Een heerlijke middag was het, ik heb mateloos genoten !

Op een leuke plek in mijn eigen dorp druppelden de gasten één voor één binnen. Ik vond het best een beetje spannend, want een aantal kende ik alleen virtueel, via Twitter, Facebook en reacties op mijn blog. Maar gelukkig, ik herkende iedereen meteen… *kijkt opgelucht*. Zó leuk om hen eindelijk eens te ontmoeten !!

En wat ben ik verwend ! Ik leek wel jarig ! Zulke lieve kadootjes heb ik gekregen. Maar het mooiste kado was toch echt wel de aanwezigheid van al die prachtige mensen. Het is hartverwarmend dat zoveel mensen je blog lezen, met genoegen meekijken in je leven en als je dan je 300^e blog gaat vieren, dat graag samen met je komen doen.

Het was erg gezellig. Iedereen kletste met elkaar, de sfeer was ongedwongen en met een lekker drankje in het warme zonnetje was het goed toeven op het terras.  Mijn mannen vonden dat ik moest speechen, nou, als ik ergens niet goed in ben, is het dat wel, pffff. Natuurlijk heb ik, op mijn eigen manier, toch wel een paar woordjes gesproken, ik laat me tenslotte niet zomaar kennen, maar laat mij maar schrijven hoor ! De bloemen en lieve woorden van mijn mannen na mijn ‘speech’ raakten me erg, het is niet niks als je lief en liefvriendje je zo en plein public vertellen dat ze zo ontzettend trots op je zijn…

Het was heerlijk om  ook zoveel bekende lieverds weer te zien en voor de aagjes, leuke man was er ook… *grijns*… Samen met zijn vrouw en hun polyliefdes speciaal in de polymobiel naar het feestje gekomen (ik heb écht helemaal in een deuk gelegen !)…

Lieve allemaal, heel hartelijk bedankt voor een fantastische middag ! Het is fijn om te weten dat zoveel mensen je schrijfsels graag lezen. Ik schrijf lekker verder, en hoop dat jullie mee blijven lezen. Dus op naar het volgende jubileumblog, want zo’n leuk feestje wil ik heel graag nog eens met jullie vieren !!

Jubileum-blog: Een bijzondere vakantie

Waaraan kun je je 300e blog nu beter wijden dan aan je wel heel bijzondere en geweldig goed geslaagde vakantie ? Precies ! Ik zou het ook niet weten…

Wat een heerlijke week hebben we achter de rug. Met dertien in een enorm groot huis, op een leuke plek in de Belgische Ardennen. Dertien totaal verschillende, te gekke en hele lieve mensen, die, als je er over nadenkt, door een toch wel aparte situatie, met elkaar op vakantie zijn gegaan. En wat voor vakantie ! Het was een feestje !

Samen met mijn gezin ben ik op vrijdag 3 augustus op weg gegaan. Omdat wij  met zeven zijn, pasten we niet met z’n allen in één auto, ook al niet gezien de hoeveelheid bagage en boodschappen die mee moest, dus mijn lief en ik zijn ieder in onze eigen auto, beide in het gezelschap van een paar kids, op weg gegaan. Het was niet eens zo’n heel lange rit, maar met de nodige files onderweg ben je toch al snel een paar uur zoet.

Bij aankomst vielen onze monden al open van verbazing, wát een groot huis ! Het was veel groter als op de foto’s, en van binnen was het helemaal enorm ruim. Een enorme woonkamer, met daarin een poolbiljart (er ging direct al gejuich op), een electronisch dartbord (hoe dat werkte ontdekten we pas halverwege de week…), lekkere banken, een houtkachel, een enorme tafel met stoelen en veel ramen. Daarnaast een gigantische keuken, met een enorm fornuis met giga oven (dat wilde ik echt wel mee naar huis nemen), twee vaatwassers, veel werkruimte, twee koelkasten (één voor eten, één voor drank, die verdeling was snel gemaakt), en weer een enorme tafel. Serviesgoed stond strategisch en gemakkelijk voor het grijpen in open kasten, ook deze ruimte was helemaal af.

Toen we de slaapkamers gingen inspecteren, werden we nog enthousiaster. Er waren maar liefst tien slaapkamers, sommige met tweepersoonsbedden, sommigen met stapelbedden, en een groot aantal had een eigen badkamer ! Tel daarbij een enorme spelletjesruimte met tafeltennistafel en tafelvoetbalspel bij op, alsmede een heuse sauna, een wasruimte en nog diverse losse douches en toiletten en je snapt onze grote ogen en opengevallen monden. Het huis had ook nog een hele grote tuin, een gezellig terras, een grote vaste barbeque en zelfs paardenstallen ! Wow ! De alleraardigste eigenaar gaf ons een uitgebreide rondleiding, waarbij ik goed moest opletten om alles wat hij zei mee te krijgen, want mijn Frans is helaas niet meer helemaal wat het geweest is…

We zijn snel uit gaan pakken en het huis verder gaan verkennen. De kinderen hadden al snel een kamer gekozen en voor we het wisten hadden we boodschappen gedaan en stond mijn lief te koken in de megagrote keuken. We waren nog steeds maar met zeven. Mijn liefvriendje en zijn kinderen zouden pas de volgende dag aankomen. Natuurlijk had ik hem al enthousiast gebeld om te vertellen wat hen allemaal te wachten stond.

Toen zij er de volgende dag ook waren, waren we compleet. Na wat kleine wijzigingen in de kamerindeling kon de vakantie écht beginnen. Met z’n drietjes hebben we boodschappen gedaan, en die avond heb ik voor dertien personen staan koken. Wat heerlijk, zo’n groot fornuis ! Terwijl de anderen een helpende hand toestaken bij het dekken van de grote tafel, lekker door het huis heen banjerden, spelletjes deden of gewoon met een boek op de bank hingen, stond ik helemaal te genieten boven mijn pannen. Het gezamenlijk eten was enorm gezellig. Met dertien aan zo’n grote tafel, kletsen en lachen, elkaar plagen en uitdagen, lekker eten en drinken, je zou er zo maar aan wennen...

Dat deed het dan ook snel. Het klikte enorm goed tussen de kinderen onderling. Op de kennismakingsmiddag die we eerder hadden was dat al duidelijk, maar één middagje is toch iets anders dan een hele week samen in één huis. Mijn lief, liefvriendje en ik vonden het dan ook best wel spannend, want hoe zou het gaan ? Die spanning vooraf bleek totaal niet nodig. Alle kids konden gewoon goed met elkaar opschieten. Toen we dat zagen, viel alle spanning weg en hebben we alleen nog maar genoten.

Om elke dag hier te beschrijven gaat te ver, maar ik geef graag highlights en bijzondere vermeldingen:
♦ samen eten, elke avond met dertien aan de grote tafel
♦ fanatieke potjes biljarten, en de kids maar lachen om mijn gestuntel
♦ om de beurt koken, waarbij de lekkerste dingen op tafel kwamen, van Hollandse pot tot pizza,  van pannenkoeken tot ‘kouritsa’ (kip op z’n russisch)
♦ ontelbare potjes Kolonisten van Catan, waarbij sommigen wel heel erg graag wilden winnen
♦ lekker hangen rond de houtkachel, heel gezellig maar ook wel heel warm
♦ heerlijke gebakken ‘oefs’ van liefvriendje’s oudste zoon (voor de leek: eieren heten sinds deze week ‘oefs’…)
♦ liefdevolle kopjes koffie, door iedereen voor iedereen vers gezet
♦ mijn mannen samen op pad voor een mooie rit door de omgeving
♦ de oudste kids samen op pad om goedkoop sigaretten en drank te scoren… (deden wij dat vroeger ook ?)
♦ een middagje shoppen, en alle dames kwamen met nieuwe laarzen thuis
♦ ‘wie ben ik’ spelen, en er maar niet achter komen wie, wat of waar je was
♦ een dagje uit met z’n allen, en melig op de foto met kabouter Plop
♦ hilarische drankspelletjes, waarbij ik me afvraag wie er nu meer plezier had, de kids die het speelden, of wij die er naar keken
♦  met de hele club zo’n drankspelletje spelen, maar dan zonder alcohol…, zodat ook de jongsten mee konden doen. Gelukkig zonder alcohol… We zouden zó dronken zijn geworden… Ook hierin blonken we dus niet uit…
♦ een nieuw ‘proost’ ritueel, dat helaas hier niet te beschrijven is, maar zó leuk is en voor ons onvergetelijk
♦ ‘bier-pongen’, een wel heel aparte vorm van tafeltennis spelen, en de meiden bleven maar winnen
♦ een dagje ‘vriendje uitbuiten’ door de meiden, na weer een gewonnen potje bier-pongen kregen de dames aardbeien met chocolade en slagroom als ontbijt en werden de hele dag op hun wenken bediend, dat hadden ze goed voor elkaar (ik heb mijn mannen nog lief aangekeken, maar helaas… *grijns*)
♦ we zijn allemaal ontelbaar vaak op de foto gezet door derde, die de hele week zijn camera in de aanslag had, prachtige herinneringen blijven zo tastbaar
♦ enorme hoeveelheden boodschappen doen, de plaatselijke bevolking keek toch wel vreemd naar onze winkelkar met 16 pizza’s, 5 liter ijs, 6 stokbroden, 48 blikjes bier, 3 bussen slagroom en 16 liter cola…
♦ samen kijken naar de Olympische Spelen en juichen voor ‘onze’ jongens en meiden
♦ prachtige stukjes in het ‘vakantie-schrift’ dat ik had meegenomen, iedereen heeft hier zulke leuke dingen in geschreven, heerlijk om telkens na te lezen
♦ de openheid en inzet van onze kinderen was hartverwarmend, ze hebben allemaal, stuk voor stuk, zo enorm hun best gedaan om de vakantie tot een succes te maken, en dat is hen zo goed gelukt, we zijn apetrots op hen allemaal !
♦ het gevoel een soort van ‘italiaanse mama’ te zijn, met 10 kinderen om je heen die allemaal op hun eigen wijze een beroep op je doen, een meer dan heerlijk gevoel
♦ hechte banden zien ontstaan tussen de kinderen onderling, soms onverwacht, maar prachtig om te zien
♦ iedereen deed zijn graag eigen ding, maar we waren wel heel erg samen
♦ op de laatste avond uit eten gaan in een klein italiaans restaurantje, waar het eten lekker, goedkoop en in grote porties was, de borden steeds weer van eigenaar wisselden en we kinderliedjes hebben zitten zingen
♦ als afsluiting na vertrek uit het huis een dagje zwemmen, ik ben nog nooit zo vaak kopje onder geweest…
♦ voor de laatste keer samen eten, bij McDonalds natuurlijk, waar wij drietjes bedankjes en applaus kregen van onze kinderen, ik hield het dus echt niet droog…
♦ van alle kids, zonder uitzondering, te horen krijgen dat ze volgend jaar weer zo op vakantie willen
♦ een hele week samen met zoveel lieve, speciale en bijzondere mensen,waar je zoveel van houdt,  hoe rijk kun je zijn…

Ik kan nog veel en veel meer vertellen, maar dit is echt zo’n geval van ‘je had er bij moeten zijn’. Het is heel moeilijk te beschrijven wat we samen hebben beleefd, omdat het gevoel wat er bij hoort, eigenlijk onbeschrijflijk is. Het was een bijzondere week, heel intensief, maar vooral warm en gezellig. Ik heb intens genoten van alles en iedereen. Het afscheid nemen gisteren viel me best zwaar…Maar het zit erop, en heel happy en met een innig tevreden gevoel kijk ik terug op een fantastische week. 

Het gewone leven is al weer begonnen, met stapels wasgoed en een heleboel op te ruimen. Vandaag breng ik de dag door met mijn liefvriendje, die vanmiddag een optreden heeft, en morgen is het dan eindelijk zover, dan is de #blogup ! Er zijn last-minute nog meer aanmeldingen binnengekomen, en ik heb er mega zin in ! Mijn 300^e blog is in ieder geval een feit, die heb je net gelezen, en morgen gaan we dat heuglijke feit gezellig vieren ! Yes !

Eindelijk op vakantie !

Het is bijna zo ver... we gaan met z'n allen op vakantie ! De voorbereidingen zijn bijna klaar, de kids lopen te stuiteren, de laatste dingen moeten nog even worden geregeld en dan mogen we ! We hebben er onwijs veel zin in ! De kinderen hebben al allerlei leuke dingen die we samen kunnen gaan doen verzonnen, de basisboodschappen zijn gehaald (bier, cola en chips *grijns*) en de routeplanner staat ingesteld.

Het wordt vast een heel leuke en heel bijzondere week. Een unieke week wordt het zeker, want wie mag er nu met haar eigen gezin, én haar liefvriendje, én zijn kinderen een weekje op vakantie ? Zo'n bofferd als ik, zo zijn er vast niet veel. Dankbaar en blij ben ik, dat het allemaal kan en mag.

We gaan er van genieten. Hopelijk zit het weer ook een beetje mee, want het huis waarin we gaan verblijven heeft ook nog eens een enorme tuin én een meer in de buurt. Maar ook bij regen is er genoeg te doen, want Risk en De Kolonisten van Catan behoren ook tot onze bagage...

Ik hoop over een week een lang en vrolijk blog (het 300e !!) te kunnen schrijven over onze vakantie. Weet eigenlijk wel zeker dat dat gaat lukken... Komt het toch nog goed uit, dat 300e blog, en dan meteen daarna de #blogup, volgende week zondag... Geen slechte timing, al zeg ik het zelf... Maar first things first, nu eerst op vakantie, en mateloos genieten !